Dieta karniwora – Dieta Carnivore (the carnivore diet), inaczej „dieta mięsożercy”, dla wielu osób może wydawać się dość niecodziennym sposobem odżywiania, gdyż polega na spożywaniu wyłącznie produktów odzwierzęcych.
– jakie są główne zasady takiego sposobu odżywiania,
– jakie są zalety oraz wady diety mięsnej,
– poznasz produkty dozwolone
– dowiesz się, czy taki styl odżywiania pozwoli Ci zrzucić zbędne kilogramy?
Twórcą diety carnivore (the carnivore diet) jest dr Shawn Baker. Według niego, odpowiednio skonstruowana dieta mięsna jest w stanie leczyć depresję, cukrzycę, bóle stawów, stany zapalne, nerwicę lękową, a jej „skutkiem ubocznym” jest szybka utrata masy ciała.
Założenia diety oparł o spożywanie produktów pochodzenia zwierzęcego – zwłaszcza mięsa, co (biorąc pod uwagę aktualne nurty w żywieniu), wydaje się być nieco kontrowersyjne.
Taki sposób odżywiania narzuca ograniczenie do minimum, a nawet wyeliminowanie z diety wszystkich produktów roślinnych.
Dla jej zwolenników – prócz mięsa, inne produkty spożywcze mogłyby nie istnieć.
Zdaniem dr Baker’a dieta carnivora ma poprawić stan zdrowia oraz przynieść ulgę w przebiegu różnego rodzaju chorób.
Według niego, wybierając taki sposób żywienia, mamy szanse na zmniejszenie dolegliwości ze strony układu pokarmowego, zahamowanie rozwoju cukrzycy, depresji, bólu stawów. Dieta ta, ma niwelować także zaburzenia hormonalne, objawy boreliozy, zmęczenie czy nawet przerost bakteryjny Candida.
Koniecznie sprawdź: Jak powinna wyglądać dieta przeciwgrzybicza? Co jeść?
Jak już pisaliśmy wcześniej, sposób odżywania jakim jest dieta mięsna, opiera się wyłącznie na produktach odzwierzęcych (produkty mięsne, owoce morza, jaja).
Osoby stosujące dietę karniwora powinny wyeliminować z diety produkty roślinne (owoce, warzywa, oleje roślinne, kasze, orzechy, ziarna itp.)
Część osób, które przeszły na taki sposób odżywiania decyduje się na wprowadzenie do codziennego menu mleka, jogurtów czy miękkich serów, jednak z uwagi na zawartość węglowodanów, należy je spożywać w ograniczonej ilości.
Przykładowy jadłospis diety karniwora z powodzeniem możesz znaleźć w sieci.
Dieta karniwora stała się popularna ze względu na korzyści, jakie miała ze sobą nieść. Najczęściej wybierana była ze względu na szybką utratę wagi oraz rzekomą poprawę zdrowia w chorobach autoimmunologicznych.
Część osób stosowało ją poprzez chęć poprawy samopoczucia.
Czy dieta czerpiąca wyłącznie z mięsa, owoców morza i jaj może być wystarczająca dla organizmu? Z pewnością nie.
I choć nie ma zbyt wielu badań dotyczących takiego sposobu odżywiania, to na podstawie aktualnej wiedzy można założyć, jakie negatywne skutki wiążą się z byciem na takowej diecie.
Należy zaznaczyć, iż dieta karniwora jest radykalna. Zakłada całkowite wyeliminowanie węglowodanów, z których to właśnie nasz organizm czerpie najwięcej energii.
Będąc na diecie karniwora możemy także spodziewać się niedoborów składników mineralnych (np. nasyconych kwasów tłuszczowych, kwasu foliowego) i witamin (np. witaminy C), które są zawarte w produktach roślinnych (np. olejach roślinnych).
Wszystkie te składniki są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, dlatego ich eliminacja może zaburzyć jego pracę (np. zaburzyć funkcjonowanie układu trawiennego).
Dieta karniwora sprzyja szybkiej utracie masy ciała, co jest bezpośrednio związane z dużym ograniczeniem węglowodanów oraz sporej podaży białka. Białko bowiem daje uczucie sytości na dłużysz czas, a także przyspiesza metabolizm.
Należy jednak pamiętać, iż znaczną część ubytku stanowi woda.
Sprawdź także: Jak podkręcić metabolizm
Bardzo często dieta karniwora powoduje pojawienie się efektu jo-jo (po jej zakończeniu).
Pamiętaj, że dieta karniwora jest dość kontrowersyjna i z pewnością nie nadaje się do stosowania przez dłuższy czas. Ze względu na mocno ograniczone składniki, które można spożywać może prowadzić do niedoborów niezbędnych składników odżywczych.
Jeśli chcesz mieć pewność, że Twoja codzienna dieta jest nie tylko odpowiednio zbilansowana, ale i zdrowa – skorzystaj z usług cateringu dietetycznego Pomelo.
Przy każdej z 16 dostępnych diet znajdziesz przykładowy jadłospis, dzięki czemu dużo łatwiej będzie Ci wybrać odpowiednią dietę. Wszystkie posiłki w Pomelo przygotowywane są z wysokiej jakości, świeżych produktów, pod czujnym okiem doświadczonego dietetyka.
Nie czekaj i zamów zdrową dietę od Pomelo, z codzienną dostawą pod same drzwi.
Nazwa „dieta respo”, pochodzi od słowa ” responsywność, czyli jest odpowiedzią na potrzeby. Respo opracował dr Michał Wrzosek.
Dieta respo głównie opiera się na zdrowym odżywianiu. Jest indywidualnie dopasowana do potrzeb konkretnej osoby, jej organizmu oraz celu jaki chciałaby osiągnąć. Zarówno codzienny jadłospis, jak i plan treningowy są dostosowane do takich czynników jak: stan zdrowia, alergie, plan dnia, zaawansowanie kulinarne, preferencje smakowe czy przyjmowane leki.
Pamiętaj jednak, aby przed rozpoczęciem jakiejkolwiek diety wcześniej skonsultować się ze swoim lekarzem prowadzącym. Dzięki temu będziesz mógł dowiedzieć się, jaki jest Twój aktualny stan zdrowia i czy faktycznie wybrana przez Ciebie dieta, będzie dla Ciebie odpowiednia.
Z treści tego artykułu możesz dowiedzieć się nieco więcej na temat samej diety, jej zasad oraz skuteczności.
Metoda respo opiera się o 4 założenia:
Respo jest to plan żywieniowy w formie aplikacji, która jest dostępna za opłatą. Można go zakupić przez internet, wybierając pakiet najbardziej dostosowany do aktualnych potrzeb. Po dokonaniu płatności otrzymujemy dostęp do aplikacji, która „kontroluje” cały proces odchudzania. Aplikacja zawiera codzienny jadłospis oraz odpowiednio ułożony plan treningów, które zostały dostosowane do indywidualnych potrzeb podopiecznych.
W diecie respo znajdziemy różne rodzaje jadłospisów, możemy także wybrać dobową ilość posiłków (od 3 do 6). Możemy także wykluczyć nielubiane lub nietolerowane produkty spożywcze. Możemy również określić czas przygotowanie posiłków oraz budżet, jaki chcemy przeznaczyć na zakupy. Z poziomu aplikacji możesz także prowadzić swój dziennik żywieniowy oraz rejestrować postępy.
Sprawdź także: Co jeść, żeby schudnąć – podstawowe zasady diety odchudzającej
Dużym wsparciem dla użytkowników apki ma być stały kontakt z dietetykiem. Dietetyk staje się więc opiekunem swoich podopiecznych. Opieka ta polega na wspieraniu użytkowników aplikacji w całym procesie odchudzania, zarówno pod względem merytorycznym jak i emocjonalnym. Taki opiekun motywuje do tego, aby jeść i żyć zdrowo. Należy podkreślić, iż dietetyk komponując jadłospis bierze pod uwagę nie tylko indywidalne preferencje, ale także ewentualne choroby (np. hashimoto).
Poza jadłospisem, w apce dostępny jest także indywidualny plan treningowy. Oznacza to, iż został on ułożony przez trenera – fizjoterapeutę w oparciu o Twoje potrzeby, ograniczenia oraz możliwości fizyczne. Możesz wybrać ilość dni w jakie chcesz ćwiczyć, to gdzie będziesz ćwiczył, a także ile czasu chcesz poświęcić na aktywność fizyczną w ciągu dnia.
Respo jest to dieta pełnowartościowa, a jej założenia są zgodne z zaleceniami Polskiego Instytutu Żywności i Żywienia.
Regularne ćwiczenia – sama dieta nie wystarczy, aby móc skutecznie schudnąć. W takiej sytuacji z pomocą przychodzi aktywność fizyczna. Dzięki ruchowi zwiększasz energię w organizmie, a tym samym pomagasz mu spalać kalorie. Ćwiczenia wpływają także na budowanie tkanki mięśniowej. Jeśli ćwiczenie w pojedynkę nie idzie Ci zbyt dobrze, zaproś do wspólnych ćwiczeń znajomych. Dzięki temu będziecie się nawzajem motywować.
Sprawdź także: Czy najlepiej ćwiczyć o poranku? Idealna pora aktywności fizycznej
Centrum Respo to interdyscyplinarne miejsce, które oferuje kompleksową opiekę zdrowotną dla pacjentów, którzy cierpią na choroby autoimmunologiczne, alergie, problemy trawienne oraz inne problemy zdrowotne związane z dietą. Centrum to łączy w sobie koncepcje medycyny funkcjonalnej i żywienia funkcjonalnego. Pracuje tam zespół specjalistów – lekarze, dietetycy, terapeuci i trenerzy, aby dostosować program leczenia do indywidualnych potrzeb każdego pacjenta. W ramach programu leczenia Centrum Respo oferuje badania laboratoryjne, konsultacje lekarskie, diagnostykę i terapię żywieniową, a także programy treningowe i wsparcie psychologiczne.
W Centrum Respo stosuje się podejście funkcjonalne, skupiające się na leczeniu przyczyn problemów zdrowotnych.
Dieta respo jest skuteczna w redukcji stanów zapalnych w organizmie, co pozytywnie wpływa na zdrowie ogólne, a tym samym pomaga w utracie wagi. Istnieje również wiele badań, które sugerują, że dieta respo może pomóc w zmniejszeniu ryzyka chorób przewlekłych, takich jak choroby serca, cukrzyca, choroby autoimmunologiczne i nowotwory.
Należy jednak pamiętać, że każdy organizm jest inny, a jego reakcja na respo może się różnić, w zależności od organizmu.
Dieta respo to nie typowe niskokaloryczne jedzenie, które prowadzi do szybkiej utraty wagi, a tym samym często prowadzi do efektu jo jo. Zamiast tego, opiera się na eliminacji potencjalnie szkodliwych pokarmów, przy jednoczesnym zwiększeniu spożycia produktów pełnowartościowych.
Niemniej jednak, jeśli dieta respo jest stosowana jako krótkoterminowa dieta o niskiej kaloryczności, może prowadzić do szybszego przybrania na wadze, po jej zakończeniu.
Regularna aktywność fizyczna oraz odpowiednio zbilansowana dieta, jest niezwykle ważna w kontekście prowadzenia zdrowego trybu życia. Nie ma znaczenia, czy zdecydujesz się przejść na respo czy na inną dietę – ważne jest, aby była ona dostosowana do potrzeb Twojego organizmu. Dostarczanie mu odpowiedniej ilości składników odżywczych, nie tylko korzystnie wpływa na zdrowie, ale także jest podstawą w procesie zrzucania wagi.
Nie każda dieta jest odpowiednia dla każdego, dlatego też, jeśli z jakichś powodów nie możesz przejść na respo, ale nadal chcesz się zdrowo odżywiać – skorzystaj z pomocy cateringu dietetycznego Pomelo. W ofercie Pomelo znajdziesz aż 16 różnych diet, skomponowanych i przygotowanych pod czujnym okiem dietetyka. Catering Pomelo to gwarancja nie tylko smacznych i świeżych, ale przede wszystkim zdrowych posiłków, które każdego dnia są dostarczane wprost pod Twoje drzwi.
Nie czekaj i sprawdź ofertę Pomelo już teraz!
Stres oksydacyjny – to stan zakłóconej równowagi, pomiędzy produktami ubocznymi przemian metabolicznych (wolnymi rodnikami), a zdolnością usuwania ich z organizmu (zdolnością organizmu do detoksykacji i naprawy powstałych szkód).
Wolne rodniki są niestabilnymi cząstkami, które mogą powstać w wyniku normalnych procesów metabolicznych lub w reakcjach na czynniki zewnętrzne, takie jak promieniowanie UV, zanieczyszczenia środowiska czy palenie tytoniu. W warunkach stresu oksydacyjnego nadmiar wolnych rodników może przewyższyć zdolność organizmu do ich neutralizacji, co prowadzi do potencjalnych uszkodzeń komórkowych i tkanek. Zdolność organizmu do detoksykacji i naprawy powstałych szkód odgrywa kluczową rolę w zwalczaniu stresu oksydacyjnego.
Oksydanty (wolne rodniki) powstają podczas każdego oddechu, kiedy to organizm przetwarza dostarczony tlen na energię. Posiadają one wolny elektron, który dąży do połączenia się z elektronem z jakiejkolwiek komórki.
Proces ten prowadzi do dezintegracji oraz uszkodzenia komórek, którym wolne rodniki „zabrały” ten elektron. W ten sposób może dojść do uszkodzenia cząstek białka, tłuszczów, a także do uszkodzenia DNA komórek. Reaktywne formy tlenu powodują utlenienie tłuszczów, białek oraz DNA, a więc mogą przyczynić się do uszkodzenia tkanek.
Aby temu zapobiec, w organizmie powinny znajdować się także antyoksydanty (przeciwutleniacze), które są odpowiedzialne za przeciwdziałanie szkodliwemu wpływowi wolnych rodników. Przeciwutleniacze „oddają” oksydantom swój elektron – chronią w ten sposób inne komórki przed szkodliwym działaniem oksydantów.
Głównym źródłem antyoksydantów jest jedzenie, w którym znajdują się takie antyoksydanty jak: karotenoidy, polifenole oraz witaminy A, C i E. W wątrobie organizm wytwarza także własny przeciwutleniacz, znany jako glutation. Jeśli zostanie zaburzona równowaga między oksydantami, a przeciwutleniaczami, dochodzi do tzw. stresu oksydacyjnego.
Może Cię zainteresować: Witamina A – rola, zapotrzebowanie, skutki niedoboru i przedawkowania
Długotrwały stres oksydacyjny jest stanem niebezpiecznym dla zdrowia i życia!
Reaktywnymi formami tlenu będącymi rodnikami są:
Co zatem może powodować stres oksydacyjny? Stres oksydacyjny najczęściej jest wynikiem codziennego stresu.
Stres oksydacyjny – przyczyny, to np.: niewłaściwa dieta, szybkie tempo życia oraz ogólny niezdrowy tryb życia (pozbawiony regularnego wysiłku fizycznego).
Skutki stresu oksydacyjnego przyczyniają się do tego, że organizm powoli traci zdolność do równoważenia reaktywnych form tlenu (wolnych rodników), które powstają w efekcie procesów metabolicznych, a także usuwania z krwioobiegu substancji toksycznych wraz z metalami ciężkimi, a antyoksydantami, które pełnią funkcję detoksykacji i naprawiają uszkodzenia komórek. Zaburzenie równowagi między przeciwutleniaczami, a oksydantami prowadzi do stresu oksydacyjnego.
W kontekście stresu oksydacyjnego przywołuje się także inne przyczyny jego występowania, np.:
Tak jak wspomnieliśmy wcześniej, jego głównymi przyczynami są: stres, chroniczne napięcie nerwowe, niezdrowy tryb życia, niezdrowa dieta, stosowanie używek. To co w dużej mierze wpływa na pojawienie się stresu oksydacyjnego to: smog, substancje toksyczne (ołów, znajdujący się w spalinach) oraz nadmierny wysiłek fizyczny. Dzieję się tak dlatego, że organizm przetwarza dostarczany tlen, natomiast przy przemianach metabolicznych powstają ogromne ilości wolnych rodników, których organizm nie nadąża usuwać.
Pamiętaj także, że nie należy przesadzać z nadmierną ekspozycją słoneczną, gdyż ona także jest bezpośrednią przyczyną stresu oksydacyjnego.
Skutki stresu mogą pojawiać się na wielu płaszczyznach. Z pewnością stres oksydacyjny prowadzi do rozwoju wielu chorób.
Poprzez dużą ilość wolnych rodników może dojść do uszkodzenia nawet wszystkich komórek i tkanek. To z kolei może powodować spadek odporności organizmu (zaburza mechanizmy obronne organizmu), choroby układu oddechowego, miażdżycę, zawał serca, chorobę wieńcową czy udar mózgu. Ponadto, wolne rodniki uszkadzają kwasy tłuszczowe i błonę komórkową skóry, co prowadzi do jej szybszego starzenia i wiotczenia. Dzięki wolnym rodnikom, struktury skóry ulegają znacznemu osłabieniu, dlatego też z czasem mogą przeistoczyć się w nowotwór np. czerniaka (pojawienie się tego rodzaju nowotworu może być spowodowane także nadmierną ekspozycją na promieniowanie słoneczne). Skutkiem ww. stresu może być także choroba Parkinsona czy Alzheimera.
Stres oksydacyjny nie daje oczywistych, czy jednoznacznych objawów. Objawy te z łatwością można przypisać innym schorzeniom czy infekcjom.
Głównymi objawami stresu oksydacyjnego są:
Aby wykluczyć lub potwierdzić wystąpienie stresu oksydacyjnego, warto wykonać badania pod kątem poziomu antyoksydantów oraz wolnych rodników w organizmie.
Jak już wspomnieliśmy wcześniej, stres ten zagraża nie tylko naszemu zdrowiu, ale przede wszystkim życiu. Wolne rodniki uszkadzają DNA komórek, co skutkuje pojawieniem się chorób przewlekłych. Pamiętaj, że rozwój wolnych rodników może powodować pojawienie się raka na różnych obszarach ciała.
Uszkodzenie naczyń krwionośnych prowadzi do utleniania się złego cholesterolu, a to zwiększa ryzyko pojawienia się miażdżycy. Dodatkowo stres ten podnosi szansę na zawał serca, pojawienie się choroby wieńcowej oraz udaru mózgu.
Może Cię zainteresować: Jaka dieta przy wysokim cholesterolu? Jak obniżyć cholesterol
Nadmiar wolnych rodników ma też negatywny wpływ na układ nerwowy. Destrukcyjne działanie utleniaczy powoduje pojawienie się choroby Alzheimera czy Parkinsona. Dodatkowo organizm w dużym stopniu jest narażony na choroby układu moczowego, nerek, żołądka i płuc.
Wysoki poziom wolnych rodników jest największym wrogiem dla naszej skóry. Atomy bezpośrednio uszkadzają włókna elastynowe i kolagenowe, prowadząc tym samym do przedwczesnego obumierania komórek. Wpływa to na szybsze starzenie skóry oraz utratę jej elastyczności. Znacznemu pogorszeniu ulega cera trądzikowa, która staje się jeszcze bardziej podatna na niedoskonałości.
Profilaktyka stresu oksydacyjny – czyli jak się przed nim zabezpieczyć? Z pewnością warto zadbać o odpowiedni balans pomiędzy pracą, a odpoczynkiem. Odpowiednia ilość snu oraz ograniczenie sytuacji stresowych, pomogą w utrzymaniu organizmu w dobrej kondycji. Należy również zrezygnować z różnego rodzaju używek.
W całym tym procesie, niezwykle istotną rolę odgrywa także dieta. Witaminy i minerały pozwalają nie tylko utrzymać zdrowie, ale także spowalniają procesy starzenia.
Jakie składniki powinny znaleźć się w odpowiedniej diecie:
Stres oksydacyjny może pojawić się niemalże u każdego z nas. Ważne jest, aby jak najszybciej zdiagnozować stres oksydacyjny i wdrożyć odpowiednie nawyki, które pozwolą Ci walczyć ze stresem oksydacyjnym.
Profilaktyka stresu oksydacyjnego jest szalenie ważna, ponieważ może uchronić Cię przed wystąpieniem wielu poważnych chorób czy infekcji.
Aby moc okiełznać stres oksydacyjny, przede wszystkim należy wyeliminować szkodliwe czynniki oraz wspomóc produkcję przeciwutleniaczy w organizmie. Należy zrezygnować ze stosowania używek oraz niezdrowego trybu życia.
Należy regularnie się nawadniać oraz wprowadzić w życie regularną, umiarkowaną aktywność fizyczną. Bardzo dobrym krokiem będzie wypracowanie metod radzenia sobie z codziennym stresem. I choć wszystkie te aspekty są szalenie istotne, to najważniejszym czynnikiem będzie odpowiednio zbilansowana dieta. Dzieje się tak dlatego, że największym źródłem antyoksydantów jest właśnie pożywienie.
Sprawdź także: Jesteś zestresowany? Sprawdź, jak to wpływa na efektywność Twojej diety
Czy wiesz, że działanie układu immunologicznego możesz wspomóc właśnie tlenkami azotu (poprzez żywność)? Substratami, potrzebnymi do produkcji tlenków azotu w organizmie są np.: rzodkiewka, botwina, koper, sałata, kapusta pekińska, szpinak, rukola czy roszponka. Natomiast dobrym źródłem przeciwutleniaczy jest: kakao, nasiona chia oraz zielona herbata. Dzięki nim Twój organizm będzie miał siłę do walki z wolnymi rodnikami.
Jeśli chcesz mieć pewność, że Twoja dieta jest nie tylko zdrowia, ale przede wszystkim odpowiednio zbilansowana, skorzystaj z pomocy ekspertów – cateringu dietetycznego Pomelo. W ofercie Pomelo znajdziesz aż 16 różnych diet, które zostały skomponowane przez dietetyka. Dzięki temu masz pewność, że Twoja dieta dostarczy do organizmu wszystkie niezbędne składniki odżywcze, witaminy oraz minerały.
Zadbaj o swoje zdrowie z Pomelo i zamów dietę z dostawą pod Twoje drzwi!
Osobowość borderline (borderline personality disorder) jest zaburzeniem osobowości. Słowo „borderline” w dosłownym tłumaczeniu znaczy „z pogranicza”. Osoby mające osobowość borderline są niestabilne emocjonalnie (charakteryzuje je chwiejność emocjonalna), mają ogromne poczucie pustki i niespełnienia, posiadają także zaburzenia tożsamości (mają niestabilny obraz własnej osoby).
Z treści tego artykułu dowiesz się, czym są zaburzenia osobowości typu borderline, jakie są objawy osobowości borderline oraz jak się je leczy.
Wartym podkreślenia jest fakt, iż osobowość borderline nie jest chorobą i nie powinna być traktowana w takich kategoriach. Borderline (borderline personality disorder) to zaburzenie osobowości, inaczej nazywane: pograniczne zaburzenie osobowości, osobowość chwiejna emocjonalnie typu pogranicznego oraz osobowość z pogranicza zaburzeń psychotycznych.
Jako pierwszy, termin „borderline” zastosował Robert King już w połowie XX w. Stwierdzenia „osobowość borderline” używał do precyzyjnego określenia specyficznych pacjentów. Głównie chodziło mu o pacjentów, którzy mieli problemy pomiędzy zaburzeniami psychotycznymi, a zaburzeniami neurotycznymi. Jednocześnie, zaburzenia osobowości u tych pacjentów nie były na tyle nasilone, aby móc jednoznacznie zdiagnozować u nich schizofrenię. U osób z zaburzeniem osobowości typu borderline można mówić o „stabilnej niestabilności”. To znaczy, że stan emocjonalny (nastrój) osób cierpiących na zaburzenia osobowości borderline jest niestabilny. Zaburzenia osobowości borderline mają jednak to do siebie, że nie pogłębiają i nie pogarszają się w znaczący sposób.
Osoby z zaburzeniem osobowości typu borderline mają skłonność do podejmowania różnego rodzaju ryzyka, np. ryzykowne zachowania seksualne czy ryzykowne zachowania związane z hazardem. Osoby posiadające osobowość borderline mają skłonności do patologicznego kłamstwa oraz konfabulacji. Charakterystyczne dla nich jest też nadużywanie substancji psychoaktywnych, zaburzenia odżywiania (kompulsywne objadanie się), zaniżone poczucie własnej wartości, nawracające zachowania samobójcze (wielokrotnie podejmują próby samobójcze), występowanie zachowań autodestrukcyjnych, zaburzenia nastroju, a także skłonność do impulsywnych zachowań.
Osoby z zaburzeniem osobowości typu borederline cechuje bardzo wysoki poziom lęku przed porzuceniem, co sprawia, że mają problemy w relacjach interpersonalnych. Wynika to z tego, iż tak bardzo obawiają się porzucenia, że zazwyczaj sami wolą zrezygnować z danej relacji.
Może Cię zainteresować: PTSD – co to jest, przyczyny oraz objawy
Pomimo wielu przeprowadzonych badań, przyczyny występowania osobowości typu borderline nie zostały jeszcze jednoznacznie określone. Część naukowców jako przyczynę wskazuje nieprawidłowości natury biologicznej (geny). Jednak w dalszym ciągu, w środowisku naukowym temat zaburzenia borderline i przyczyn jego występowania sprawia, iż zdania są mocno podzielone. Mimo to, przy zaburzeniu osobowości borderline, nie możemy całkowicie wykluczyć czynników genetycznych. Zazwyczaj wskazuje się więc na te czynniki genetyczne, którymi spowodowane są objawy charakterystyczne dla tego zaburzenia, takie jak: chwiejność emocjonalna, silne odczuwanie lęku, skłonność do zachowań samobójczych, zaniżone poczucie własnej wartości, kompulsywne objadanie się, ryzykowne zachowania (np. ryzykowne zachowania seksualne), skłonność do zachowań autodestrukcyjnych, skłonność do impulsywnych zachowań oraz nadużywanie substancji psychoaktywnych.
Na wykształcenie się osobowości z pogranicza, wpływają także czynniki rodzinne i środowiskowe. Do pojawienia się cech osobowości typu borderline może doprowadzić np. traumatyczne przeżycie (śmierć rodzica, porzucenie dziecka przez rodzica). Powodem niestabilności emocjonalnej oraz lęku przed porzuceniem u dziecka, może być wzorzec zachowań zdominowany niestabilnością rodzica. To po nim bowiem dziecko przejmuje skłonności oraz rażące błędy wychowawcze, poczynione w okresie wychowywania. Do błędów wychowawczych, które mogą aktywować zaburzenie osobowości typu borderline u dziecka zaliczamy: chłód emocjonalny, przesadny krytycyzm, brak wykształcenia, nieokazywanie dziecku uczuć, brak prawidłowej komunikacji z dzieckiem. Osoba, która została wychowana w taki sposób, nie ma poczucia bezpieczeństwa oraz ma niestabilny obraz własnej osoby, przez co może wykształcić w sobie lęk przed porzuceniem, a także silny negatywizm, który dotyka każdego obszaru jego życia.
Zaburzenia osobowości borderline oddziałują na całokształt człowieka. Borderline przekłada się na jego zachowanie, myśli oraz nastawienie. Osoby z zaburzeniem osobowości typu borderline dużo częściej odczuwają negatywne emocje, aniżeli pozytywne. Osoby z zaburzeniami psychotycznymi dużo częściej odczuwają niechęć, frustrację, gniew, smutek, niechęć do siebie oraz innych, poczucie winy, poczucie wstydu, a także poczucie znudzenia.
To wszystko z kolei sprawia, że osoba z zaburzeniami osobowości typu borderline z czasem staje się bardziej zestresowana. A co za tym idzie, negatywne emocje potęgują stres, z kolei duży stres generuje negatywne emocje. W takim przypadku bardzo trudno jest wyrwać się z tego schematu.
Może prowadzić to do pojawienia się objawów paranoidalnych, negatywnego postrzegania świata, ludzi oraz zdarzeń – w efekcie czego pojawiają się: kolejne objawy psychotyczne (niekiedy prowadzące do prób samobójczych), nadużywanie substancji psychoaktywnych, chwiejność emocjonalna, kompulsywne objadanie się, czy problem w ocenie własnej osoby. Zdarza się, że zaburzenie osobowości borderline daje tak silne objawy, iż konieczna jest hospitalizacja.
Osoby z zaburzeniem osobowości typu borderline mają także tendencje do wchodzenia w toksyczne związki, w których bardzo często dochodzi do różnego rodzaju kryzysów emocjonalnych. Kryzysy te prowadzą do aktów agresji, przemocy, okaleczania sie, stosowania substancji psychoaktywnych, autoagresji czy szantażów emocjonalnych, co z kolei może powodować, iż osoby te częściej podejmują próby samobójcze.
Zaburzenia psychiczne borderline, cechuje szereg charakterystycznych cech.
Sprawdź także: Nerwica lękowa – objawy, przyczyny, leczenie
Pamiętaj, że wszystkie te objawy nie muszą wystąpić jednocześnie. Są to objawy psychotyczne, typowe dla osób z zaburzeniem osobowości typu borderline, natomiast nie ma koniczności ich jednoczesnego wystąpienia, aby mówić o tym, że dana osoba cierpli z powodu zaburzeń osobowości borderline.
Warty uwagi jest fakt, iż osoby cierpiące na zaburzenia osobowości typu borderline nie tylko negatywnie patrzą na otaczający je świat, ale przede wszystkim negatywnie patrzą na samych siebie. Co z kolei przekłada się na relacje interpersonalne. Będąc w związku (partnerskim lub przyjacielskim) z osobą mająca zaburzenia osobowości typu borderline, możemy odczuwać przymus ciągłego adorowania tej osoby – zapewniania jej o silnym uczuciu. Dlatego też, osoby mające zaburzenie osobowości typu borderline bywają zazdrosne o ludzi ze swojego otoczenia. Każda nowa znajomość w jaką wchodzi osoba im bliska, w ich mniemaniu jest dla nich bezpośrednim zagrożeniem. Zazdrość dodatkowo powodowana jest silnym lękiem przed odrzuceniem. Dzieje się tak, ponieważ osoby mające zaburzenia osobowości typu borderline wierzą, że mogą zostać szybko zastąpione, a tym samym utracą związek z drugą osobą.
Człowiek posiadający osobowość borderline potrafi bardzo negatywnie wpływać na swojego partnera. Posuwa się do manipulacji oraz szantażu, aby druga osoba nie chciała lub wręcz bała się od niego odejść. Zdarza się, że prócz gróźb odebrania sobie życia (wielokrotne próby samobójcze) oraz samookaleczenia, pojawiają się także groźby śmierci wobec partnera. To wszystko składa się na to, iż osobie cierpiącej na zaburzenia osobowości typu borderline bardzo trudno jest nawiązać, a następnie utrzymać zdrowe relacje z drugim człowiekiem. I nie ma tutaj znaczenia czy w grę wchodzi związek romantyczny, czy czysto przyjacielska relacja.
Diagnostyka związana z zaburzeniami osobowości typu borderline, jest różna – w zależności czy dana osoba będzie klasyfikowana według ICD-10, czy może według amerykańskiej klasyfikacji DSM-IV.
Taka osobowość występuje w dwóch podtypach:
W przypadku podtypu impulsywnego, aby móc mówić o jego zdiagnozowaniu, muszą jednocześnie zaistnieć minimum 2 cechy:
To zaburzenie osobowości cechuje się dużą skłonnością do popadania w konflikty oraz kłótliwością. Jeśli cechy te łączą się z przynajmniej dwoma ww. cechami, możemy mówić o osobowości chwiejnej emocjonalnie typu impulsywnego.
Podtyp borderline z kolei, jest diagnozowany u osoby, u której jednocześnie wystąpią minimum 3 cechy:
W tej sytuacji zaburzenie osobowości typu borderline definiowane jest poprzez ogólną niestabilność – zarówno na tle emocjonalnym, postrzegania własnej osoby, jak i na tle kontaktów międzyludzkich. Chwiejność emocjonalna połączona jest z dużą wybuchowością.
Aby mówić o zaburzeniach osobowości borderline, jednocześnie musi pojawić się minimum 5 cech:
Aby zdiagnozować zaburzenia osobowości typu borderline, korzysta się także ze specjalnie skonstruowanego wywiadu klinicznego. Przeprowadzenie rozmowy z osobą z podejrzeniem zaburzenia osobowości borderline na podstawie specjalnie ułożonych pytań, jest niezwykle pomocnym narzędziem w postawieniu diagnozy.
Mimo to, zaburzenie osobowości typu borderline jest bardzo trudne do zdiagnozowania. Część objawów jest bardzo podobna do innych zaburzeń klinicznych (z pogranicza zaburzeń psychotycznych), w związku z czym, zaburzenie borderline bywa niezauważone, a występujące objawy przypisywane są innym zaburzeniom.
Dodatkowym utrudnieniem w procesie diagnozowania jest samo nastawienie osób z zaburzeniem osobowości borderline. Jak z resztą większość osób z zaburzeniami, uważają oni, iż ich zachowania oraz symptomy mają charakter wyłącznie syntoniczny. Oznacza to, że nie uważają oni, aby ich zachowanie miało podłoże w zaburzeniach borderline, a jedynie w chęci nawiązania bliskich kontaktów z ludźmi oraz budowania z nimi relacji.
Statystycznie, zaburzenia osobowości borderline to problem, który dotyka 1-2% ogółu społeczeństwa. Osobowość borderline najczęściej diagnozuje się u młodych dorosłych. Nie ma jednak pełnej zgody badaczy, co do częstotliwości występowania borderline.
Część badaczy skłania się ku stwierdzeniu, że zaburzenia osobowości borderline dotykają ok 0,2-2,8% ogółu populacji. Pozostali badacze uważają, iż wskaźnik ten jest na poziomie 0,7-1,8%, z uwzględnieniem społeczeństwa zarówno amerykańskiego jaki i europejskiego. Dla porównania – częstość występowania schizofrenii jest na poziomie 1% społeczeństwa.
Jeśli natomiast skupilibyśmy się na danych zebranych zebranych wyłącznie pośród pacjentów leczonych psychiatrycznie w szpitalach, to odsetek osób z zaburzeniami osobowości borderline byłby na poziomie 15-20%. Warto dodać, iż zaburzenie borderline stanowi połowę z diagnozowanych zaburzeń osobowości.
Szacuje się, że ok 3-10% osób ze zdiagnozowanymi zaburzeniami osobowości borderline podejmuje się skutecznych prób samobójczych.
W tym przypadku wyniki badań również nie są jednoznaczne. Jeszcze jakiś czas temu twierdzono, że z zaburzeniami osobowości borderline zmagają się głównie kobiety. Uważano, że ponad 70% osób ze zdiagnozowanymi zaburzeniami osobowości borderline, to właśnie kobiety. Obecnie, twierdzenie to zaczyna upadać. Przeprowadzone w USA badania epidemiologiczne wskazują, iż zaburzenie borderline występuje na przestrzeni całego życia na poziomie 5,9%, natomiast częstotliwość jego występowania wśród kobiet i mężczyzn jest niemalże na tym samym poziomie.
Naukowcy zwracają także uwagę na różnorodność występowania dodatkowych zaburzeń, pośród osób, u których zdiagnozowano zaburzenia osobowości borderline. Badania dowodzą, iż u mężczyzn dużo częściej występuje problem sięgania po środki psychoaktywne oraz dużo częściej można zaobserwować cechy osobowości antyspołecznej. W przypadku kobiet natomiast dużo częściej występują zaburzenia odżywiania. Zaburzenia lękowe z kolei, występują mniej więcej po równo, zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn.
Życie z osobą z zaburzeniami borderline jest trudne, ale nie jest niemożliwe. Podstawową zasadą jest wyznaczenie granic, które będą jasne oraz nieprzekraczalne. Warto też posiąść przynajmniej podstawową wiedzę na temat zaburzeń osobowości (zwłaszcza borderline) oraz problemów, jak powodują. Dzięki temu partner osoby cierpiącej na zaburzenie osobowości borderline, będzie wiedział jak rozpoznać objawy borderline. Znając schemat zachowań osoby z zaburzeniami osobowości, pozwoli uniknąć wpadnięcia w poczucie winy czy wstydu.
Związek z osobą cierpiącą na zaburzenia borderline naprawdę może być udany, ale żeby tak było, konieczne jest wprowadzenie kilku zasad:
Istotnym elementem, który pozwoli stworzyć stabilną relację z osobą cierpiącą na zaburzenia osobowości borderline jest psychoedukacja. Aby lepiej zrozumieć osobę mającą zaburzenie osobowości borderline, musisz jak najwięcej dowiedzieć się o charakterze borderline, poznać objawy osobowości borderline oraz to, jak na nie reagować, znać częstość występowania zaburzeń osobowości, a także dostrzegać różnice pomiędzy zaburzeniami psychotycznymi a zaburzeniami osobowości z pogranicza. Ważne jest, aby wiedzę dotyczącą zaburzeń osobowości borderline czerpać wyłącznie ze sprawdzonych źródeł – najlepiej korzystać z pomocy profesjonalistów.
Kolejną, niezwykle istotną kwestią jest samo zrozumienie osoby zmagającej się z zaburzeniem osobowości borderline (poznanie struktury osobowości). Osoba mająca osobowość borderline może zachowywać się w bardzo specyficzny sposób – w tym przypadku szalenie ważne jest odczytanie i zrozumienie jej intencji. Pamiętaj, że czyny osoby cierpiącej na zaburzenie osobowości nie mają na celu wyrządzenia Ci krzywdy, są jedynie wynikiem zaburzenia osobowości, nad którym osoba zaburzona nie panuje. Działania osoby mającej osobowość borderline podyktowane są strachem przed odrzuceniem, dlatego też w wielu przypadkach mogą być niezrozumiałe dla osoby zdrowej. Zaburzenie sprawia, że przez strach przed odrzuceniem, osoba mająca zaburzenia borderline grozi drugiej osobie lub grozi, że popełni samobójstwo, pomimo, że wie, że w rzeczywistości tego nie zrobi.
Tak jak wspomnieliśmy wcześniej, zaburzenie osobowości borderline nie jest chorobą, a zaburzeniem. Nie oznacza to jednak, że dla osób z osobowością borderline nie ma odpowiedniego leczenia.
Jeśli chodzi o zaburzenie osobowości borderline, to w jego przypadku proces terapii jest dość złożony. Najważniejszym elementem leczenia jest psychoterapia, natomiast pomocniczo może być także zastosowana farmakoterapia (leki przeciwpsychotyczne). Zdarza się, że osoba mająca zaburzenia osobowości z pogranicza, stanowi zagrożenie dla siebie i innych (np. podejmowanie prób samobójczych) – w takim wypadku konieczne jest wdrożenie hospitalizacji.
Jeśli objawy borderline nie są aż tak uciążliwe, zazwyczaj stosuje się psychoterapię, z wykorzystaniem terapii poznawczo – behawioralnej. Osoby mające zaburzenie osobowości borderline, bardzo często postrzegają świat w czerni i bieli. Jednym z objawów zaburzeń osobowości borderline jest nie dostrzeganie aspektów, które mają bezpośredni wpływ na złożoność świata. Terapia poznawczo – behawioralna skoncentrowana jest na tym, aby pokazać osobie mającej zaburzenie osobowości borderline te aspekty oraz nauczyć ją ich dostrzegania. Podczas terapii, osoba mająca zaburzenie borderline, uczy się, że jej myśli, cechy oraz określone zachowanie są wynikiem zaburzenia. To z kolei pozwala takiej osobie pracować nad sobą oraz nad zmianą nastawienia.
W przypadku osób, u których borderline objawy daje jednoznaczne, stosuje się także rodzaj psychoterapii opartej na mentalizacji. Mentalizacja jest to proces, podczas którego innym osobom przypisuje się stany mentalne. W efekcie czego, doprowadza się do sytuacji, w której osoba mająca typ osobowości z pogranicza, uczy się tworzyć lepsze i mocniejsze związki z innymi ludźmi, ponieważ zaczyna ich lepiej rozumieć. Mentalizacja uczy także rozpoznawania stanów emocjonalnych innych osób, a także zrozumienia tego, że inni ludzie także działają pod wpływem emocji, które bezpośrednio przekładają się na słowa czy czyny.
U osób mających osobowość borderline stosuje się także terapię, która koncentruje się na przeniesieniu. Oznacza to, że podczas terapii osoba cierpiąca na zaburzenia osobowości z pogranicza, odtwarza ten sposób funkcjonowania, który przeważa w jej codzienności. Dzięki temu nie tylko rozbudowuje swoją świadomość, ale także integruje swój świat wewnętrzny, co z kolei wpływa na lepsze zrozumienie zarówno innych osób, jak i siebie samego.
Innym przykładem terapii wykorzystywanej do leczenia zaburzeń osobowości borderline jest terapia schematów (czerpie z nurtu terapii poznawczo – behawioralnej). Ta terapia skoncentrowana jest zarówno na traumatycznych przeżyciach pacjenta z przeszłości, jak i na jego codzienności.
W przypadku osób, u których prócz osobowości z pogranicza, dodatkowo stwierdzono epizody maniakalne, psychotyczne, nerwicowe czy depresyjne, stosuje się farmakoterapię. W takich sytuacjach podawane bywają leki przeciwpsychotyczne, stabilizujące nastrój i przeciwdepresyjne.
Ważny podkreślenia jest fakt, iż farmakoterapia może jedynie wyciszyć część objawów i usprawnić funkcjonowanie osoby mającej osobowość borderline, ale w żaden sposób nie zastąpi psychoterapii.
Przyjmowanie tego rodzaju leków może być obciążające dla organizmu, dlatego w tym czasie szczególnie warto zadbać o odpowiednią dietę osoby, cierpiącej na zaburzenia borderline. Samodzielne zrobienie zakupów, czy przygotowanie zdrowych, zbilansowanych posiłków, może być zbyt przytłaczające, dlatego też warto sięgnąć po pomoc specjalistów – catering dietetyczny Pomelo. Menu zostało skomponowane przez doświadczonego dietetyka, a do przygotowania dań wykorzystywane są wysokiej jakości, świeże produkty. A wszystko to po to, aby osoby korzystające z usług Pomelo miały pewność, iż dostarczają do organizmu odpowiednią dawkę witamin i mikroelementów. Pomelo to nie tylko gwarancja smacznych i zdrowych posiłków, ale także gwarancja dostarczenia ich na czas, do Twojego domu lub pracy.
Należy mieć świadomość, że borderline to takie zaburzenie, z którego nie da się całkowicie wyleczyć. Jeśli jednak osoba, która doświadczyła zaburzeń osobowości typu borderline podda się terapii i będzie systematycznie nad sobą pracowała, ma naprawdę spore szanse na to, że uda się jej wieść szczęśliwe, spokojne życie. I choć borderline jest zaburzeniem, które może przysporzyć problemów, to nie jest wyrokiem. Mimo to, należy mieć świadomość, iż psychoterapia to proces długotrwały, a efekty nie pojawią się z dnia na dzień. Prędzej czy później psychoterapia przyniesie oczekiwane efekty, a zmiany w zachowaniu osoby cierpiącej na borderline, będą coraz bardziej zauważalne.
Kluczem do sukcesu jest nastawienie i odpowiednia motywacja osoby mającej borderline. Ogromną rolę w całym procesie odgrywa wsparcie, jakie osoba zaburzona otrzymuje od rodziny i przyjaciół. Ważne jest także stworzenie pewnego rodzaju więzi z terapeutą. Aby terapia była skuteczna, osoba cierpiąca na borderline musi ufać swojemu terapeucie i czuć się u niego bezpiecznie. Tylko taka więź pozwoli na osiągnięcie najlepszych rezultatów.
Bardzo istotna jest tutaj współpraca ze specjalistami oraz nieustanna praca nad sobą. Także osoby z otoczenia kogoś z zaburzeniami borderline mogą pomóc. Psychoedukacja jest bardzo ważna, by zrozumieć istotę zaburzenia borderline.
Towarzyszenie osobie, która doświadcza wielu skrajnych emocji, a pod ich wpływem wypowiada słowa, które głęboko ranią, albo zanosi się płaczem z powodu drobnej uwagi – może być obciążające dla każdego. Szczególnie trudne dla bliskich są sytuacje, w których osoba cierpiąca na zaburzenie borderline samookalecza się, podejmuje próby samobójcze lub grozi, że się zabije. Dodatkowym obciążeniem dla bliskich są zachowania autodestrukcyjne: nadużywanie alkoholu, narkotyków, brawurowa jazda czy niebezpieczny seks. Bardzo często rodziny osób cierpiących na borderline, sami doświadczają trudnych emocji, takich jak: gniew, smutek, przerażenie czy lęk. W takich chwilach pojawiają się pytania: jak zareagować? Jak ochronić osobę zaburzoną przed samym sobą?
I choć podłożem do rozwinięcia się zaburzenia osobowości z pogranicza zaburzeń psychotycznych często są traumy, których doświadczono w dzieciństwie (molestowanie, przemoc fizyczna czy przemoc psychiczna), to jednak nie należy generalizować. Są sytuacje, w których osoba cierpiąca na borderline nie doświadczyła w dzieciństwie traum, a mimo to rozwinęła zaburzenie osobowości z pogranicza. Nie należy bowiem ulegać mitowi, iż „wszystkiemu winna jest rodzina”. Bywa, że osoba mająca borderline jest tak wrażliwa, iż środowisko czy rodzina, pomimo największych starań, nie jest w stanie stworzyć optymalnych warunków do rozwoju – wtedy konieczna jest pomoc specjalistów. W takiej sytuacji mówi się o niedopasowaniu środowiska do osoby cierpiącej na borderline. Jest to sytuacja, w której nikt nie zawinił, tak się po prostu zdarzyło, że otoczenie odbiera świat zupełnie inaczej, aniżeli osoba wrażliwa. To co dla rodziny czy przyjaciół może wydawać się łatwe, dla osoby zaburzonej może być problemem nie do przejścia.
Ważne jest, aby rodzina i przyjaciele byli świadomi istnienia takiego zaburzenia, jego objawów oraz dostępnych form terapii. Z pomocą osób trzecich, osoba zaburzona może z powodzeniem funkcjonować w społeczeństwie, tym samym nie wyrządzając krzywdy ani sobie, ani nikomu innemu.
PTSD (ang. post traumatic stress disorder) zazwyczaj kojarzy się z weteranami wojennymi, natomiast nie wszyscy są świadomi, iż jest to schorzenie, które może dotknąć niemalże każdego człowieka.
Szacuje się, że nawet 25% osób, które doświadczyły traumatycznego wydarzenia (napaść, wypadek, klęska żywiołowa, wojna, śmierć bliskiej osoby) może doznać zespołu stresu pourazowego.
Zespół stresu pourazowego (PTSD) jest zaburzeniem psychicznym, które charakteryzuje się wystąpieniem wielu, różnych objawów, prowadzących do upośledzenia funkcjonowania w codziennym życiu.
-Czym jest PTSD?
-Jakie są przyczyny zespołu stresu pourazowego?
-Jak wyglądają objawy zespołu stresu pourazowego?
-U kogo ryzyko wystąpienia PTSD jest największe?
-Jak przebiega leczenie PTSD?
Złożony zespół stresu pourazowego (ang. Complex PTSD) to stan, który charakteryzuje się silnymi reakcjami na dane sytuacje lub wyzwalaczami emocjonalnymi, będącymi następstwem doświadczenia traumatycznego wydarzenia.
W kontekście zespołu stresu pourazowego – PTSD, trauma jest rozumiana jako bezpośrednie lub pośrednie zagrożenie śmiercią, poważnymi obrażeniami, chorobą lub przemocą seksualną. Warto wiedzieć, że zaburzenie PTSD może rozwinąć się także u osób, które są stale narażone na traumatyczne wydarzenia, natomiast nie doświadczają ich osobiście (na własnej skórze), np. ratownicy medyczni czy ratownicy po katastrofie górniczej.
Tak jak wspomnieliśmy wcześniej, złożony zespół stresu pourazowego może pojawić się u osób po traumatycznym przeżyciu lub osób, będących świadkami traumatycznego wydarzenia, np. klęski żywiołowej, poważnego wypadku, aktu terrorystycznego, wojny, gwałtu lub innej brutalnej napaści osobistej.
Niegdyś, zespół stresu pourazowego (PTSD), znany był pod wieloma nazwami (szok pociskowy czy zmęczenie bojowe).
Sprawdź także: Nerwica lękowa – objawy, przyczyny, leczenie
Zespołu stresu pourazowego mogą doświadczyć wszyscy ludzie – o różnym pochodzeniu etnicznym, o różnej kulturze, różnej narodowości oraz w różnym wieku.
Szacunkowo, u jednej na 11 osób zostanie postawiona diagnoza o doświadczeniu stresu pourazowego (PTSD), w ciągu całego życia.
Statystycznie, kobiety są dwukrotnie bardziej narażone na doświadczenie zespołu stresu pourazowego, aniżeli mężczyźni.
Osoby cierpiące na stres pourazowy, mają intensywne, niepokojące uczucia oraz myśli, które jeszcze długo są bezpośrednio związane z traumatycznym wydarzeniem. Osoby te, skazane są na ponowne przeżywanie traumatycznego wydarzenia poprzez retrospekcje lub koszmary senne. Z tego powodu mogą odczuwać negatywne emocje, takie jak smutek, złość czy strach.
Osoby zmagające się z zespołem stresu pourazowego (ang. post traumatic stress disorder) zazwyczaj unikają sytuacji lub osób, które kojarzą im się z tym traumatycznym wydarzeniem.
Osoby te mogą doświadczać gwałtownych, negatywnych reakcji na zwyczajne sytuacje np. głośny hałas czy przypadkowy dotyk.
Rozpoznawanie zespołu stresu pourazowego wymaga ekspozycji na traumatyczne wydarzenia. Narażenie to może mieć charakter pośredni, tzn., że PTSD może pojawić się u osoby, która nagle dowiedziała się o niespodziewanej śmierci bliskiej osoby. Objawy stresu pourazowego mogą wystąpić również u osób wielokrotnie narażonych na okropne szczegóły traumy, np. u funkcjonariuszy policji znających szczegóły dotyczące przypadków wykorzystywania dzieci.
W każdym z tych przypadków, stres pourazowy wymaga pomocy psychologicznej!
Rozpoznanie PTSD zgodnie z założeniami DSM-IV zakłada, iż muszą zostać spełnione pewne warunki:
A) Osoba przeżyła traumatyczne doświadczenie, w którym zaistniały następujące czynniki:
B) Doświadczenie powodujące uraz, jest uporczywie przeżywane w następujący sposób
C) Uporczywe unikanie bodźców, bezpośrednio związanych z wydarzeniem powodującym uraz, a także redukcja ogólnego reagowania według wskazań minimum trzech czynników:
D) Uporczywe objawy nadmiernego pobudzenia, według wskazań minimum dwóch następujących czynników:
Sprawdź także: Zdrowy tryb życia – czym jest i jak go prowadzić?
Ludzki mózg skonstruowany jest w taki sposób, aby ostrzegał człowieka o zagrożeniu niebezpieczeństwem lub śmiercią. Dlatego też zupełnie normalną rzeczą jest jego reakcja (biologiczna, psychologiczna oraz fizjologiczna) na traumatyczne wydarzenie.
Tak naprawdę Zespół stresu pourazowego (PTSD) może wywołać osobiste doświadczenie lub bycie świadkiem jakiegokolwiek przerażającego wydarzenia, a nawet samego przekonania, że jakaś sytuacja mogłaby zagrażać życiu.
-walka na froncie
-wypadek samochodowy
-przemoc w dzieciństwie i inne traumatyczne doświadczenia
-gwałt i inne napaści na tle seksualnym
-powtarzające się narażenie na przemoc fizyczną i psychiczną
-bycie śledzonym
-nagła śmierć rodzica lub innego opiekuna w dzieciństwie
-bycie świadkiem tego, jak ktoś zostaje poważnie ranny lub zabity
-przebywanie w uwięzieniu (porwanie)
-napaść
-nagłe, zagrażające życiu zdarzenia medyczne (np. wstrząs anafilaktyczny lub przebudzenie podczas poważnej operacji)
-życie w strefie działań wojennych
-ataki terrorystyczne i masowe strzelaniny
-przetrwanie klęski żywiołowej – np. silny huragan, tornado, pożar lub trzęsienie ziemi.
Wystąpienie objawów PTSD obserwuje się w rożnym stopniu i zależą one od kilku czynników: osobowości, kontroli emocjonalnej, a także etapu życia pacjenta.
Raczej nie występują one jednocześnie i w zależności od przypadku, dana osoba może doświadczać symptomów PTSD o różnym natężeniu.
-objawy fizyczne – bóle głowy, bóle brzucha, kołatanie serca
-objawy psychiczne – nadmierna czujność, zachowania autodestrukcyjne, poczucie winy
Objawy, jakie daje stres pourazowy, mogą ustąpić samoistnie, w momencie, w którym osoba cierpiąca na zespół stresu pourazowego przystosuje się do zdrowej rutyny.
-depresją
-lękami
-bezsennością
-uzależnieniami – np. nadużywanie substancji psychoaktywnych
-problemami z gniewem oraz agresją
-atakami paniki
-chorobą afektywną dwubiegunową
-zaburzeniami psychotycznymi
-nerwicą natręctw
-urazowym uszkodzeniem mózgu
-problemami poznawczymi
-utratą pamięci
Objawy w stresie pourazowym różnią się od siebie, w zależności od osoby dotkniętej PTSD.
Objawy związane z zespołem stresu pourazowego, są bardzo charakterystyczne dla tego schorzenia.
Jeśli zauważyłeś, że ktoś z bliskich Ci osób, kto być może brał udział w traumatycznym wydarzeniu, może zmagać się z PTSD, koniecznie obserwuj jego zachowanie.
-częstym objawem PTSD są wspomnienia, sny i natrętne retrospekcje, które prowadzą do ponownego przeżywania epizodu i niemalże całkowitego odłączenia od rzeczywistości
– w przypadku narażenia osoby po traumie na obecność niektórych przedmiotów lub miejsc kojarzących się jej z z daną sytuacją, może wystąpić ponowne przeżywanie tej samej traumy
-pojawienie się poczucia winy za to, co się wydarzyło
-rozwinięcie negatywnych przekonań wobec siebie, świata oraz innych osób
-brak zdolności do odczuwania pozytywnych emocji
-niekontrolowane, nagłe wybuchy złości, drażliwe zachowanie, agresja
-ciągła potrzeba izolacji
-amnezja dysocjacyjna: trudności w zapamiętywaniu znaczących elementów traumatycznego epizodu
-wystąpienie dysocjacyjnych objawów depersonalizacji i derealizacji
Zespół stresu pourazowego (PTSD) może wywoływać częste ataki paniki!
Szacuje się, że ok 10-15% dorosłych Polaków cierpi na zespół stresu pourazowego (PTSD), a mniej więcej 1 na 10 osób zostanie zdiagnozowana na pewnym etapie swojego życia.
PTSD należy do zaburzeń osobowości, które wg badań, najczęściej dotyka osoby, które przeżyły poważny wypadek samochodowy (ok. 40%) oraz weteranów i żołnierzy powracających z zagranicznych misji wojennych (11-20%).
Coraz częściej PTSD dotyka osoby, które na co dzień wykonują pracę związaną z udzielaniem pierwszej pomocy. W związku z pandemią COVID-19, ogromny odsetek pracowników służby zdrowia, pracujących w szpitalach w czasie szczytu pandemii rozwinęła objawy zespołu stresu pourazowego (PTSD).
W leczeniu PTSD, psychiatria wyróżnia 2 podstawowe metody: leczenie farmakologiczne oraz psychoterapię.
Terapia PTSD w dużej mierze opiera się o psychoterapię poznawczo -behawioralną. Jest to oddziaływanie słowne i pozasłowne na psychikę, którego celem jest uzyskanie poprawy stanu zdrowia zarówno psychicznego, jak i fizycznego osoby chorej na PTSD.
Psychoterapia psychodynamiczna również jest stosowana w leczeniu PTSD.
W ostatnim czasie do leczenia PTSD wykorzystuje się także terapię EMDR – inaczej nazywaną Terapią odwrażliwiania za pomocą ruchu gałek ocznych. Metoda ta oparta jest na naprzemiennie działających bodźcach wzrokowych, dotykowych lub słuchowych.
Im mniej nasilone zaburzenie PTSD, tym większa i skuteczniejsza rola psychoterapii. Po zdiagnozowaniu PTSD sesje terapeutyczne powinny być wdrożone jak najszybciej.
Bardzo istotnym elementem w leczeniu zespołu stresu pourazowego jest także wsparcie osób bliskich. Osoba cierpiąca na to schorzenie, może także skorzystać z pomocy grupy wsparcia PTSD.
Zdarza się, że psychoterapia nie przynosi oczekiwanych rezultatów, w takiej sytuacji lekarz psychiatra może zalecić leki przeciwdepresyjne. W leczeniu stresu pourazowego stosuje się substancje z grupy SSRI (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny), które pomagają poradzić sobie zarówno z depresją, jak i lękiem.
Po włączeniu odpowiedniej terapii, u większości pacjentów można całkowicie wyleczyć zespół stresu pourazowego.
W żadnym wypadku nie można pozostać obojętnym wobec osoby, która cierpi. Należy podjąć próbę pomocy, nawet wtedy, kiedy wydaje się nam to niemożliwe do zrealizowania.
Dla osoby, która doświadczyła traum, powrót do normalności jest ogromnym wyzwaniem. Świadomość tego, iż jej zdrowie psychiczne zostało nadszarpnięte nie pomaga w procesie rekonwalescencji po doświadczonej traumie. Ważne jest, aby pomóc takiej osobie przetrwać trudne chwile.
W pierwszej kolejności należy zastanowić się, czego najbardziej potrzebuje osoba, która zmaga się z PTSD. Zdarza się, iż ciężko jest (zwłaszcza osobom bliskim) zrozumieć, że osoba cierpiąca na zespół stresu pourazowego, chwilowo nie jest sobą. Jej zachowanie znacznie odbiega od dotychczasowego, co może być ciężkie dla bliskich.
Należy pamiętać, że pocieszanie osoby zmagającej się na PTSD nie jest najlepszym rozwiązaniem, zwłaszcza jeśli chcemy nawiązać z nią więź emocjonalną. Pod żadnym pozorem nie wolno bagatelizować zdarzenia, które wywołało traumę. Nie wolno też wysuwać argumentów, które miałyby umniejszyć tej tragedii („to nic takiego”, „przecież ostatecznie nic się nie stało”, „nie jednego to spotkało i jakoś żyje”). Zawsze musimy pamiętać, że dla tej osoby, traumatyczne wydarzenie było prawdziwym dramatem, z którym nie potrafi się uporać. Pod żadnym pozorem nie możemy dać do zrozumienia, że jej zachowanie jest oznaką słabości.
Jeśli osoba cierpiąca na PTSD nie chce rozmawiać o traumie – nie należy naciskać, jeśli jednak ma potrzeby rozmowy – należy ją cierpliwe wysłuchać. Z pewnością osobie, która doświadczyła traumy należy okazać wsparcie, ciepło, zrozumienie, a także ofiarować jej swoją pomoc. Takie zachowanie, z pewnością pomoże jej zawalczyć o powrót do normalnego życia.
Objawy PTSD zazwyczaj są trudne dla organizmu, dlatego tak ważne jest, aby w tym czasie szczególnie o siebie zadbać i wypracować pewne nawyki związane ze zdrowym stylem życia.
Niezwykle istotne jest to, aby poświęcić trochę czasu na relaks. Medytacja, głębokie oddychanie, joga lub masaż, mogą aktywować reakcję relaksacyjną organizmu, a tym samym złagodzić objawy choroby.
Zdecydowanie należy zrezygnować z alkoholu i narkotyków, gdyż ich stosowanie w okresie obniżonej sprawności psychicznej, może doprowadzić do podjęcia tragicznych w skutkach decyzji.
Zadbaj także o zbilansowaną, zdrową dietę. Sięgaj po produkty zawierające witaminy, minerały oraz kwasy tłuszczowe Omega-3, które odgrywają niezwykle ważną role w zdrowiu emocjonalnym.
Zatem, koniecznie włącz do swojej diety produkty, takie jak: tłuste ryby, siemię lniane oraz orzechy włoskie.
Zdecydowanie zrezygnuj z żywności wysokoprzetworzonej, smażonej oraz bogatej w cukier.
Jeśli chcesz mieć pewność, że spożywane przez Ciebie posiłki są dostosowane do aktualnych potrzeb Twojego organizmu, skorzystaj z cateringu dietetycznego Pomelo. W ofercie Pomelo znajdziesz kilkanaście różnych diet, które zostały opracowane pod czujnym okiem dietetyka. Kolejną zaletą cateringu dietetycznego Pomelo jest to, że każdego dnia świeże posiłki zostaną dostarczone wprost do Twojego domu. Takie rozwiązanie pozwoli Ci nie tylko zadbać o swoje zdrowie, ale także pomoże Ci zaoszczędzić czas, który możesz przeznaczyć np. na medytację.
Pamiętaj także, aby zadbać o jakość swojego snu. Jego brak może powodować drażliwość, złość i ogólne złe samopoczucie. Staraj się sypiać od 7 do 9 godzin w ciągu nocy. Stwórz sobie odpowiednie warunku do zasypiania – uspokajająca muzyka, lekka książka, odpowiednia temperatura powietrza czy odpowiednie zaciemnienie pomieszczenia.
Nerwice jest to grupa zaburzeń, sklasyfikowanych w kategorii zaburzeń lękowych (pot. nerwica lękowa).
Z treści tego artykułu dowiesz się:
-Czym jest nerwica lękowa?
-Jakie są objawy nerwicy? (objawy somatyczne oraz objawy psychiczne nerwicy lękowej)
-Jakie są przyczyny nerwicy lękowej?
-Jak leczyć nerwicę lękową?
-Jak zapobiegać pojawieniu się zaburzeń zdrowia psychicznego?
O nerwicy lękowej mówimy wtedy, gdy pojawiają się zaburzenia emocjonalne, zaburzenia lękowe, natrętne myśli, zaburzenia snu czy zaburzenia działania narządów np. kołatanie serca. O nerwicy lękowej mówimy także wtedy, kiedy pojawiają się objawy psychosomatyczne.
To, co charakteryzuje nerwicę lekową to to, że chorzy są świadomi tego, iż ich objawy mają podłoże psychiczne, a mimo tego odczuwają silny lęk bezpośrednio z nimi związany. Dodatkowo, występuje tutaj dodatnie sprzężenie zwrotne, ponieważ lęk uogólniony wywołuje kolejne objawy somatyczne, które to same w sobie potęgują strach.
Podłożem nerwicy lękowej bardzo często może być przeżyta trauma lub niezaspokojone potrzeby emocjonalne z dzieciństwa. Nerwica lękowa wykształca się również na skutek wewnętrznego konfliktu pomiędzy naturalnymi możliwościami czy tendencjami pacjenta, a presją otoczenia.
Nerwica lękowa może łączyć się z innymi zaburzeniami psychicznymi, dlatego też zdarza się, że trudno jest jednoznacznie określić, które z występujących symptomów wynikają z danego zaburzenia.
Osoby zmagające się z nerwicą lękową mogą być nieco egocentryczne. Może też cechować je perfekcjonizm oraz skłonność do popadania w uzależnienia.
Może Cię zainteresować: Stres oksydacyjny – przyczyny, objawy, zapobieganie
Objawy nerwicy lękowej mogą przybierać bardzo różne postaci. Objawy nerwicy lękowej mogą objawiać się jako symptomy somatyczne, zaburzenia funkcji poznawczych, a także problemy emocjonalne. Sam przebieg nerwicy lękowej jest indywidualny dla każdego chorego, a jej objawy mogą, ale nie muszą występować jednocześnie.
Do somatycznych objawów zalicza się m.in. zaburzenia zmysłów (zaburzenia psychosomatyczne) np. problemy z widzeniem lub słuchem, zmieniony lub stępiony smak. Bardzo często występują też bóle o różnej lokalizacji np. bóle głowy czy bóle w klatce piersiowej.
Nerwica może wywoływać niepokojące objawy takie jak: niedowłady, problemy z mówieniem, napady padaczkowe. Najpoważniejsze objawy zaburzeń lękowych to: nieprawidłowe funkcjonowanie narządów wewnętrznych czy ciąża urojona.
Ze strony funkcji poznawczych u osób cierpiących na zaburzenia lękowe, najczęstszymi objawami są: natrętne myśli, natręctwa ruchowe (tzw. nerwica natręctw) np. kompulsywne mycie rąk.
Do częstych objawów nerwicy zalicza się także amnezje oraz problemy z koncentracją.
Do głównych objawów nerwicy lękowej zalicza się również zaburzenia emocjonalne. Są to tzw. objawy lękowe, które przybierają postać silnego lęku – często nieokreślonego. Fobie mogą wywoływać różne przedmioty, zwierzęta, a nawet czynności (np. strach przed komunikacją publiczną).
Nerwica lękowa bezpośrednio łączy się także z napadami paniki, które pojawiają się nagle i często są nieuzasadnione. W przypadku zaburzeń lękowych występują takie objawy jak: spadek nastroju, niezdolność do odczuwania przyjemności czy nawet depresja. Inne objawy choroby to podirytowanie oraz nadpobudliwość.
Szacuje się, że z zaburzeniami lękowymi (nerwicą lękową) zmaga się ok 3-6% dorosłych oraz ok 5% dzieci i młodzieży – zazwyczaj pierwsze zaburzenia lękowe pojawiają się w okolicach 8 – 9 roku życia.
Ryzyko rozwoju zaburzeń lękowych w dowolnym momencie życia szacuje się na 9%. Możliwe jest doświadczenie pojedynczego epizodu nerwicy lękowej w ciągu całego życia, chociaż zazwyczaj większość osób cierpiących na zaburzenia lękowe doświadcza ich wielokrotnie – zaburzenia lękowe mają więc charakter przewlekł i ciągły.
Badania dowodzą, że nerwicę lękową diagnozuje się 2 razy częściej u kobiet, aniżeli u mężczyzn. Nerwica lękowa dużo częściej diagnozowana jest u osób będących w separacji, rozwiedzionych, bezrobotnych, owdowiałych, mających niski poziom wykształcenia, a także wśród osób o niskim statusie społeczno-ekonomicznym.
Przyjmuje się, że zaburzenia nerwicowe występują częściej u kobiet, ponieważ żyją one w ubóstwie częściej niż mężczyźni. Kobiety są też bardziej dyskryminowane, wykorzystywane seksualnie oraz fizycznie, co także ma ogromny wpływ na wystąpienie zaburzeń psychicznych.
Zaburzenia lękowe jest to grupa schorzeń o bardzo szerokim spektrum objawów. Zaburzenia lękowe występują w różnej postaci, a także mają różne nasilenie.
Typowe objawy nerwicy to: przyspieszone bicie serca, ucisk w klatce piersiowej, duszności oraz nadciśnienie tętnicze. Atak nerwicy może objawiać się uciskiem z tyłu głowy czy bólem między łopatkami. Innymi objawami nerwicy są napady hiperwentylacji oraz zaburzenia erekcji.
Nieprzyjemne objawy somatyczne to także: problemy dermatologiczne – świąd, pieczenie i nadwrażliwość skóry oraz wysypka.
Zaburzenie psychiczne jakim jest nerwica, może dawać objawy neurologiczne bądź zbliżone, np. zaburzać pracę układu krwionośnego oraz pracę serca – wywołując kołatania serca. Zarówno łagodny przebieg choroby jak i silna nerwica, w obydwu przepadkach uniemożliwiają prawidłowe funkcjonowanie w życiu społecznym czy zawodowym.
Zaburzenie dysocjacyjne (nerwica konwersyjna), jak sama nazwa wskazuje jest zaburzeniem nerwicowym. Nerwica konwersyjna polega na tym, iż jest związana w czasie z wydarzeniami stresogennymi, urazowymi, nierozwiązywalnymi lub zaburzonymi związkami z innymi ludźmi.
Nerwica ta definiowana jest jako częściowa lub całkowita utrata prawidłowej integracji pomiędzy wspomnieniami przeszłości, poczuciem własnej tożsamości, bezpośrednimi wrażeniami, a kontrolą dowolnych ruchów ciała.
Dysocjacyjne zaburzenia ruchu zazwyczaj przejawiają się jako niedowład lub porażenie kończyn oraz narządów mowy.
Najdziwniejsze objawy nerwicy lękowej – zaburzenia dysocjacyjnego to:
Bezpośrednią przyczyną wystąpienia tych objawów jest nerwica, natomiast same objawy pojawiają się wbrew racjonalnym uzasadnieniom. Objawy te są wręcz niezgodne z wiedzą medyczną dotyczącą m.in. neurologicznego uzasadnienia dla tych zaburzeń.
Nerwica konwersyjna daje także objawy, które są kategoryzowane jako dysocjacyjne znieczulenia oraz utrata czucia zmysłowego. Objawy te dotyczą zmysłów, a konkretnie mówiąc wpływają na ich upośledzenie. W wyniku dysocjacyjnego znieczulenia może dojść do: zaburzeń wzroku lub słuchu, zaburzenia czucia, a nawet całkowitej ślepoty lub głuchoty.
Na rozwój zaburzeń nerwicowych ma wpływ kilka czynników: czynniki biologiczne, kulturowe i społeczne.
Aby nerwica została odpowiednio zdiagnozowana, konieczne jest wykonanie szeregu badań. Jeśli pacjent wykazuje objawy nerwicy, lekarz drogę diagnostyczną rozpocznie od zadawania pytań, dotyczących historii medycznej i psychiatrycznej pacjenta. Osoba mająca objawy nerwicy, powinna także przejść badania fizykalne. Badania laboratoryjne co prawda nie diagnozują zaburzeń psychicznych, takich jak np. nerwica, ale niektóre z nich mogą pomóc lekarzowi w sprawdzeniu, czy pacjent nie cierpi na jakaś chorobę fizyczną, która może dawać podobne objawy co nerwica.
Jeżeli lekarz prowadzący ma podejrzenia, że objawy nerwicy lękowej mogą być wywołane przez stan zdrowia lub nadużywanie substancji psychoaktywnych, powinien on wykonać więcej badań.
W takim wypadku do wykluczenia nerwicy lękowej lekarz może zlecić wykonanie
Lekarz prowadząc swoją diagnozę dotyczącą zaburzeń psychicznych, a konkretnie zaburzeń nerwicowych, opiera na doniesieniach o nasilonym i długotrwałym przebiegu objawów nerwicy. Następnie określa on, czy objawy te dotyczą konkretnego zaburzenia lękowego, czy może pacjent cierpi na zaburzenia lękowe uogólnione.
Aby ostatecznie zdiagnozować wystąpienie nerwicy lękowej u pacjenta, objawy nerwicy muszą przeszkadzać mu w codziennym życiu, a także muszą być obecne minimum przez ostatnie pół roku.
Nerwica lękowa należy do tego rodzaju zaburzeń psychicznych, które potrafią zupełnie zdezorganizować dotychczasowe życie osoby chorej. Ważne jest, aby cierpiąc na nerwicę lękową wdrożyć do codziennej rutyny pewne nawyki, które mogą okazać się pomocne w walce z chorobą.
W leczeniu nerwicy lękowej, jednym z nawyków, mających dobroczynny wpływ na cały organizm jest zdrowa i zbilansowana dieta. Akurat w przypadku nerwicy, czasami ciężko jest zmotywować się na tyle, aby każdego dnia zadbać o odpowiedni jadłospis. W powrocie do dobrego zdrowia psychicznego może pomóc Ci catering dietetyczny Pomelo. W Pomelo wszystkie posiłki przygotowywane są pod czujnym okiem dietetyka, z najwyższej jakości, świeżych składników. Dzięki temu, posiłki te dostarczają organizmowi komplet niezbędnych witamin i minerałów, potrzebnych do jego prawidłowego funkcjonowania. Nie pozwól, aby nerwica lękowa zawładnęła Twoim życiem! Dlatego już dziś wybierz dla siebie jedną z 16 dostępnych diet od Pomelo i zadbaj o swoje zdrowie zarówno psychiczne jak i fizyczne.
1. Zorganizowane rozwiązywanie problemów
W przypadku zaburzeń nerwicowych, zorganizowane rozwiązywanie problemów polega na przekształcaniu zmartwień w strategię poszukiwania ich rozwiązania. Zacznij od małych zmartwień lub małych problemów, jednocześnie ograniczając się do pracy nad jednym problemem na raz. Gdy staniesz się już biegły w tej technice, śmiało możesz spróbować rozwiązywać większe i bardziej złożone problemy.
Etapy zorganizowanego rozwiązywania problemów:
2. Relaks i medytacja uważności
Osoby, które cierpią na jakikolwiek rodzaj zaburzenia lękowego (nerwica, silny lęk, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia dysocjacyjne, nerwica lękowa, nerwica natręctw) twierdzą, że nie wiedzą jak, a tym samym nie potrafią się zrelaksować. Regularne stosowanie praktyk relaksacyjnych np. stopniowe rozluźnianie mięśni, może przyczynić się do zmniejszenia fizycznych objawów lęku (drżenie rąk, zawroty głowy, szybkie bicie serca, suchość w ustach). Medytacja uważności (ang. Mindfulness), jest to praktyka skupiania uwagi na chwili obecnej. Obejmuje ona zarówno fizyczne odprężenie, jak i dojście do spokojnego stanu umysłu. Badania dowodzą, że wprowadzenie się w taki stan, sprzyja relaksacji całego układu nerwowego. Regularne praktykowanie medytacji może pomóc nam zapanować nad nagłą utratą kontroli, a także nieco wyciszyć objawy nerwicy.
3. Ćwiczenia
Regularne ćwiczenia pozwalają skutecznie wyciszyć objawy nerwicy (zawroty głowy, nagły lęk, napięcie mięśni). Nerwica lękowa to schorzenie, które znacząco utrudnia codzienne funkcjonowanie, natomiast regularna aktywność fizyczna – zwłaszcza na świeżym powietrzu, pozwoli naładować się pozytywną energią, a także skutecznie odwróci uwagę od objawów, jakie daje nerwica lękowa.
Zaburzeniom lękowym, wpływającym na pogorszenie zdrowia psychicznego, nie zawsze możemy zapobiec.
Natomiast istnieje kilka sposobów, dzięki którym możemy nauczyć się kontrolować już zmniejszać objawy, jakie daje nerwica lękowa czy nerwica natręctw:
Aby móc skutecznie leczyć nerwicę lękową, najpierw należy ją zdiagnozować – analizując przyczyny nerwicy lękowej u danego pacjenta. Jeśli inne schorzenie lub zaburzenie lękowe zostało wykluczone, lekarz może skierować pacjenta do psychologa lub psychiatry. Są to bowiem specjaliści od zdrowia psychicznego, dla których zarówno nerwica, jak i żaden inny rodzaj zaburzenia lękowego nie jest tajemnicą. Aby leczyć nerwicę lękową zazwyczaj należy wdrożyć odpowiednią kombinację leków, przy jednoczesnym przeprowadzaniu terapii poznawczo-behawioralnej.
Aby pomóc pacjentowi w powrocie do dobrego zdrowia psychicznego, psychiatra może zalecić mu przyjmowanie leków zwanych benzodiazepinami, które najczęściej stosuje się w krótkoterminowym leczeniu nerwicy lękowej. Z racji tego, że mogą być uzależniające i mogą powodować pewne działania niepożądane, przepisywane są stosunkowo rzadko. Do niepożądanych objawów zalicza się zakłócanie pamięci oraz koncentracji. Typowe benzodiazepiny to: alprazolam, chlordiazepoksyd, HCl, diazepam, lorazepam. Leków tych pod żadnym pozorem nie można łączyć z alkoholem.
Nerwica lękowa może być leczona przez dłuższy czas – stosując leki przeciwdepresyjne, takie jak: duloksetyna, szczawian escitalopramu, fluoksetyna, paroksetyna, sertralina i wenlafaksyna.
Nerwica lękowa to choroba, którą poza farmakologią leczy się także za pomocą terapii. Terapia poznawczo-behawioralna opiera się na regularnych spotkaniach ze specjalistą w dziedzinie zdrowia psychicznego. W przypadku nerwicy lękowej, podczas terapii, pacjent uczy się rozpoznawać oraz zmieniać wzorce myślowe, a także zachowania jakie wywołuje w nim nerwica np. permanentne odczuwanie lęku. Terapia ta pozwala organiczyć zniekształcone myślenie poprzez bardziej realistyczne podejście do problemów. Nerwica lękowa oraz nerwica społeczna to schorzenia, przy leczeniu których terapia w większości przypadków okazuje się być niezwykle skuteczna.
Podczas sesji terapeutycznych pacjent uczy się rozpoznawać i zarządzać swoimi niespokojnymi myślami, których bezpośrednią przyczyną jest właśnie nerwica. Terapeuta uczy pacjenta sposobów na uspokojenie się, w sytuacji gdy dopadają go przykre myśli (na tle nerwicy lękowej). Tak jak wspomnieliśmy wcześniej, terapia odgrywa ogromnie ważną rolę w skutecznym leczeniu nerwicy lękowej.
Nerwica to choroba, która może dotknąć każdego. W jej przebiegu najważniejsze jest, aby jak najszybciej ją zdiagnozować, a następnie wdrożyć odpowiednie leczenie (farmakologia oraz terapia). Należy jednak pamiętać, że nerwica to nie wyrok – przy odrobinie samozaparcia i pomocy ze strony bliskich oraz specjalistów, można się z nią uporać.
Dieta 9:1 została wymyślona przez amerykańską aktorkę Jennifer Aniston, która stworzyła własny sposób żywienia. Aktorka jest zaliczana do grona „najlepszych ciał” Hollywood. Jadłospis Jeniffer Aniston opiera się na bardzo prostych zasadach. Jest ona dobrym przykładem na to, że diety gwiazd nie zawsze są wymagające i kosztowne. Z treści tego artykułu dowiesz się, że dbanie o piękną sylwetkę, wcale nie musi oznaczać morderczych treningów i drakońskiej diety.
Głównym założeniem diety Jennifer Aniston jest stosunek 90:10 – oznacza to, że codzienny jadłospis składa się w 90% z posiłków o niskiej zawartości tłuszczu i niskiej kaloryczności, natomiast 10% posiłków stanowią pozostałe dania, które nie koniecznie zaliczane są do niskotłuszczowych pokarmów.
Dzięki temu, że dieta Jennifer Aniston składa się z niewielkiej ilości tłustych potraw, łatwiej jest osiągnąć wymarzoną sylwetkę.
Może Cię zainteresować: Niskokaloryczna kolacja — pomysły na zdrową kolację od Pomelo
I choć dieta ta, bazuje na bardzo prostych zasadach, to początkowo skomponowanie posiłków spełniających jej założenia, może stanowić wyzwanie.
Jennifer Aniston każdego dnia rano wypija szklankę ciepłej wody z sokiem z cytryny. Jej śniadania to: tosty z awokado, jajkiem i pokrojonym świeżym ogórkiem lub różnego rodzaju koktajle.
Do przygotowania koktajlu użyj banana, odżywkę białkową, ulubione owoce, proszek maca lub kakao. Możesz także dodać kubek chudego jogurtu.
Kolejnym pomysłem na śniadanie wg Jennifer Aniston jest owsianka z dodatkiem białka jaja. Białko podnosi zawartość protein w posiłku. Aby nieco podkręcić jej smak możesz dodać ulubione owoce.
Na obiad Jennifer Aniston najczęściej wybiera sałatki bogate w białko (z dodatkiem ryby lub krewetek). Jeśli ma ochotę na coś bardziej treściwego, zjada burgera w zmodyfikowanej wersji – zamiast wołowiny wybiera piersi kurczaka, a zamiast bułki – liście sałaty.
Innym pomysłem na obiad mogą być grillowane piersi kurczaka z sosem grzybowym i ziemniaki gotowane w mundurkach, okraszone masłem roślinnym i świeżymi ziołami. Jako napój: szklanka świeżego soku owocowego.
Jeśli czujesz potrzebę zjedzenia czegoś między posiłkami, również sięgaj po zdrowe opcje np. plasterki jabłka posmarowane masłem orzechowym lub niskosłodzonym dżemem. Zdrową alternatywą dla przekąsek będą także: jajka na twardo czy świeże warzywa.
Dieta Jennifer Aniston, tak samo jak inne diety, jest przede wszystkim dobrze zbilansowana. Kolacja jest to ostatni posiłek, jaki zjadasz przed snem, dlatego ważne jest, aby nie był on zbyt ciężki.
Pizza domowej roboty na cienkim cieście (zamiast ciasta drożdżowego możesz wykorzystać placki tortilli) czy wegetariańska lasagna, są bardzo dobrą propozycją zdrowego, niskotłuszczowego posiłku.
Zanim aktorka stworzyła swoją autorską dietę, przez kilka lat była wierna diecie zone. Jej głównym założeniem jest utrzymanie równowagi w organizmie przez odpowiedni poziom insuliny we krwi. Dieta zone jest dużo bardziej skomplikowana aniżeli dieta 9:1, zapewne między innymi dlatego aktorka zrezygnowała z jej stosowania.
Jennifer Aniston twierdzi, iż stosowanie jej autorskiej diety pozwoliło jej na zrzucenie 13,5 kg w pół roku, bez efektu jojo.
Należy jednak pamiętać, że sama dieta nie wystarczy, aby pozbyć się nadmiernych kilogramów. Jennifer Aniston przyznaje, że codziennie podejmuje aktywność fizyczną. Jedną z nich jest joga – trenuje ją pod okiem Mandy Ingber, która z kolei jest autorką metody Yogalosophy, będącej połączeniem jogi, ćwiczeń wzmacniających oraz kardio. Metoda ta jest bardzo popularna wśród gwiazd (Brook Shields, Helen Hunt czy Kate Beckinsale).
W walce o nową wagę, najważniejsza jest odpowiednio zbilansowana dieta oraz aktywność fizyczna. Dzięki zmianom nawyków żywieniowych możesz w bezpieczny sposób osiągnąć założony cel. Pamiętaj jednak, że nie każda dieta będzie odpowiednia Twojego organizmu.
Aby mieć pewność, że nowe nawyki żywieniowe są nie tylko zdrowe, ale i bezpieczne, skorzystaj z pomocy profesjonalistów – cateringu dietetycznego Pomelo.
Pomelo daje Ci możliwość darmowej konsultacji z dietetykiem, który nie tylko pomoże Ci określić Twoje zapotrzebowanie kaloryczne, ale także dobierze dietę, odpowiednią dla Twojego organizmu. W Pomelo znajdziesz aż 15 różnych diet, z których z pewnością wybierzesz coś dla siebie.
Zamów swój catering od Pomelo już dziś i sam oceń jakość dostarczanych posiłków!
Ilość dostępnych na rynku diet może przyprawiać o zawrót głowy. Niemal co dziennie pojawia się nowa dieta cud, dzięki której masz szansę osiągnąć wymarzoną sylwetkę.
Oczywiście, nie od dziś wiadomo, że na zrzucenie zbędnych kilogramów składa się wiele czynników: spożywanie zdrowych posiłków, regularna aktywność fizyczna, odpowiednia suplementacja, odpowiednia ilość snu itd. Dieta odchudzająca, która ma nam zapewnić szybki spadek masy ciała zazwyczaj kojarzy nam się z ciężkimi treningami i ogromem wyrzeczeń.
Nie wszyscy bowiem potrafią całkowicie zrezygnować z ulubionych potraw czy produktów – i to właśnie im dedykowana jest dieta doktora Michaela Mosleya, podczas której, możesz jeść dosłownie wszystko.
Z treści tego artykułu dowiesz się, na czym polega dieta 5:2, jak wygląda jej stosowanie i czy faktycznie jest jedną z „fast diet”, dzięki której w krótkim czasie możesz zrzucić zbędne kilogramy.
Dietą dr Mosleya możemy nazwać pewien schemat żywienia, polegając na tym, że przez pięć dni spożywamy normalne posiłki, a przez kolejne 2 dni nie dojadamy (jest to tzw. dieta postna).
Oznacza to, że przez 5 dni w tygodniu nie musimy zważać na to, po jakie produkty sięgamy, nie musimy obliczać kaloryczności posiłków czy zapotrzebowania energetycznego organizmu. Naturalnym jest, że sposób dożywiania (bez względu na rodzaj stosowanej diety), powinien być jak najbardziej zdrowy i racjonalny – tylko wtedy mamy szansę na skuteczne odchudzanie. Jeśli jednak nie masz wystarczająco silnej woli do tego, aby wprowadzić radykalne zmiany w kwestii spożywanego jedzenia, dieta 5:2 pozwoli Ci na stopniowe wprowadzanie prawidłowych nawyków żywieniowych.
To, co jest kluczowe w stosowaniu diety dr Mosleya, to właśnie krótkotrwałe głodówki. W dni postne mężczyźni mogą przyjmować maksymalnie 600 kalorii dziennie, natomiast kobiety 500 kalorii. Jest to mniej więcej tyle co 1/4 średniego, dziennego zapotrzebowania energetycznego. Taka dawka kalorii powinna zostać rozłożona na 2 posiłki – śniadanie oraz kolację, pomiędzy którymi będzie mniej więcej 12 godzin postu.
Dr Spencer, która jest współautorką koncepcji diety 5:2, dopuszcza jednak pewną modyfikację, mianowicie możliwość wprowadzenia małej przekąski w ciągu dni postnych. Przykładem takiej przekąski może być np. surowy owoc lub surowe warzywo. W ciągu tych dwóch dni w tygodniu nie należy zapominać o odpowiednim nawodnieniu. Dieta ta dopuszcza picie wody bez ograniczeń oraz jedną filiżankę kawy lub herbaty na dobę.
Dieta 5:2 ma przynosić najlepsze efekty (największe spalanie tkanki tłuszczowej) wtedy, kiedy dni postne będą następowały jeden po drugim. Zatem po dwóch dniach głodówki, znowu możemy włączyć dotychczasowe, standardowe spożywanie jedzenia, przez kolejne 5 dni.
Wart podkreślenia jest fakt, że dieta 5:2 wcale nie została stworzona z myślą o zgubieniu zbędnych kilogramów. Dr Mosley przeszedł na taki sposób odżywiania z wielu powodów (w szczególności medycznych). Oparł się on na publikacjach naukowych, ukazujących pozytywny wpływ krótkotrwałych głodówek na organizm człowieka (szybsze pozbycie się złego cholesterolu, a także zwiększenie wrażliwości na insulinę). Efektem ubocznym stosowania diety 5:2 było właśnie zrzucenie nadprogramowych kilogramów. Na tej podstawie powstała bestsellerowa książka pt.”Fast Diet” wyjaśniająca sposób odżywiania oraz samo działanie diety 5:2.
Tak jak wspomnieliśmy wcześniej, podczas stosowania tej diety najbardziej kluczowe są te 2 dni postne, podczas których zachodzi najwięcej procesów.
Może Cię zainteresować: Co jeść podczas redukcji?
Krótkotrwałe głodówki nie tylko zwiększają wrażliwość na działanie insuliny oraz metabolizują cholesterol, ale także wpływają na obkurczanie się ścian żołądka.
W efekcie czego, podczas pozostałych 5 dni tygodnia jemy znacznie mniej, gdyż mając mniejszą pojemność żołądka, dużo szybciej pojawia się uczucie sytości.
Dodatkowo, chcąc stworzyć jadłospis o odpowiedniej kaloryczności na 2 dni postu, musimy starannie dobrać składniki, z których przygotujemy te 2 posiłki w ciągu doby (śniadanie i kolację). W trakcie postu najlepiej jest sięgać po produkty bogate w białko (chude mięso, pełnoziarniste produkty zbożowe) oraz produkty o niskim indeksie glikemicznym. Cały ten proces, siłą rzeczy uczy nas podejmowania racjonalnych wyborów żywieniowych nie tylko w trakcie dni postnych, ale także w pozostałe dni.
Dieta dr Mosleya, inaczej dieta 5:2 z pewnością wspomaga oczyszczanie i regenerację organizmu – największy wpływ mają na to te dni, w których ograniczamy spożywanie jedzenia.
Dieta 5:2 jak wszystkie, inne diety odchudzające ma zarówno swoje wady, jak i zalety. Dzięki temu, że dr Mosley założył 2 dni postne, które następują po 5 dniach spożywania dowolnych posiłków, nie mamy poczucia, że dieta, którą stosujemy w jakimś stopniu nas ogranicza. Po dwóch dniach postu, znowu możemy spożywać regularne, pełnowartościowe posiłki, na których opieramy nasz jadłospis na najbliższe 5 dni – taki schemat pozwala nam na uniknięcie konsekwencji wynikających z niedoborów składników odżywczych w organizmie. Na rynku dostępnych jest wiele diet, które przez mocno ograniczony i monotonny jadłospis (bez odpowiedniej suplementacji), na dłuższą metę mogą być szkodliwe dla naszego zdrowia.
Zdarza się, że nawet najbardziej zmotywowana osoba może mieć problem z tym, aby utrzymać monotonny (często niesmaczny) jadłospis. Codzienne śniadanie składające się wyłącznie z koktajlu lub owsianki, po jakimś czasie faktycznie może stracić na atrakcyjności. Takie sytuacje powodują, iż dużo łatwiej ulegamy słabościom, „wzbogacając” nasz codzienny jadłospis o niezdrowe przekąski. To z kolei niweczy rezultaty diety, jakie udało nam się dotychczas osiągnąć.
Dr Mosley – twórca diety 5:2 zakłada, iż brak jakichkolwiek restrykcji żywieniowych przez 5 dni w tygodniu, sprzyja podejmowaniu racjonalnych wyborów żywieniowych.
Z drugiej jednak strony, stosowanie diety 5:2 ma też pewne wady, które mogą przeszkadzać w skutecznym odchudzaniu.
Dowolność diety 5:2 wydaje się mieć sens wtedy, kiedy dotychczasowe nawyki żywieniowe, a także codzienny jadłospis są racjonalne oraz składają się w głównej mierze ze zdrowych produktów. Jeśli codzienna dieta opiera się o fast-food, słone przekąski i wysokoprzetworzoną żywność, możemy mieć pewność, że prędzej czy później w naszym organizmie pojawią się niedobory składników odżywczych. Stosując taki model żywienia, dieta 5:2 przyniesie więcej szkód aniżeli pożytku, pomimo wprowadzenia 2 dni postnych.
Dieta 5:2 zakłada, iż człowiek ewolucyjnie przystosowany jest do krótkich okresów głodu. Jednak twierdzenie to spotyka się ze sprzeciwem ze strony wielu dietetyków – twierdzą oni bowiem, że taka dieta może przynieść zupełnie odwrotny skutek do zamierzonego. Organizm, który przyzwyczaił się do przerw w dostawach pożywienia (energii) zaczyna magazynować jeszcze więcej tkanki tłuszczowej ” na później”, a tym samym zamiast gubić kilogramy, zyskujemy kolejne.
Objawy te zazwyczaj ustępują po około tygodniu głodówki, natomiast przez ten czas, mogą wywoływać spory dyskomfort.
Stosowanie diety 5:2 (podobnie z resztą jak innych diet) nie zawsze jest zdrowe i bezpieczne dla naszego zdrowia.
Bez względu na to, czy ma to być dieta 5:2 czy jakakolwiek inna, dostępna na rynku – bardzo ważne jest, aby przed jej zastosowaniem skonsultować się z lekarzem lub dietetykiem (osobą posiadającą doświadczenie z zakresu wiedzy specjalistycznej), którzy ocenią, czy nie ma żadnych przeciwskazań zdrowotnych do przejścia na wybraną dietę.
Pamiętaj, że przy wyborze diety nie należy kierować się panującą modą czy aktualnymi trendami.
Niektóre diety (dieta uboga w składniki odżywcze, dieta mocno ograniczająca kalorię, mono-dieta) mogą być wyniszczające do organizmu. Dodatkowo diety te mogą nieść ze sobą ryzyko zaburzeń odżywiania, a także powodować nadmierny apetyt, co z kolei przyczyni się do szybkiego powrotu do wagi wyjściowej.
I choć dieta 5:2 nie jest dla każdego, to z pewnością warto jest wdrożyć do swojej rutyny prawidłowe nawyki żywieniowe.
Jeśli chciałbyś coś zmienić w swojej dotychczasowej diecie, ale nie wiesz od czego zacząć – skorzystaj z pomocy specjalistów i zamów catering dietetyczny Pomelo.
W ofercie Pomelo znajdziesz aż 15 różnych diet, spośród których z pewnością wybierzesz coś dla siebie. Jeśli nie jesteś pewien, która z dostępnych diet będzie najlepsza dla Ciebie i Twojego stylu życia – skorzystaj z informacji zawartych w opisie diety lub umów się na bezpłatną konsultację z dietetykiem Pomelo.
Nie czekaj i zamów dietę od Pomelo z dostawą pod same drzwi!
Proces odchudzania powoduje zmiany nie tylko w wyglądzie sylwetki, ale także twarzy czy skóry. Zazwyczaj to, że udało się zrzucić kilka kilogramów, w pierwszej kolejności widoczne jest właśnie na twarzy. Zdarza się jednak, że mimo utraty wagi (zmniejszenie się innych części ciała), buzia w dalszym ciągu jest zaokrąglona.
W tym artykule znajdziesz odpowiedzi na pytania: czy można schudnąć z twarzy, o czym jeszcze może świadczyć zaokrąglona buzia oraz jakie ćwiczenia wykonywać, aby poprawić owal twarzy, a dodatkowo uwydatnić rysy twarzy?
Zapewne każdy z nas chciałby mieć szczupłą buzię z natury, natomiast zdarza się, że podwójny podbródek oraz pulchna twarz spowodowane są nie tylko nadwagą, ale także problemami ze zdrowiem.
Redukując nadmiar tkanki tłuszczowej z pozostałych części ciała, warto także zadbać o wyszczuplanie twarzy. W przypadku twarzy, sama zbilansowana dieta może nie być wystarczająca do tego, aby pozbyć się drugiego podbródka, dlatego też, aby mieć szczuplejszą twarz należy wdrożyć dodatkowe aktywności, takie jak:
Od czego zatem zacząć, aby móc skutecznie zredukować nadmiar tłuszczu zarówno z twarzy jak i reszty ciała?
Zmiana nawyków żywieniowych jest obowiązkowa, jeśli chcesz zredukować nadmiar tkanki tłuszczowej. To co jesz, ma bezpośredni wpływ na Twoje zdrowie oraz wygląd. Zrzucenie nadprogramowych kilogramów pozwoli Ci schudnąć na twarzy oraz w pozostałych partiach ciała.
Nie ma na świecie diety, która pomogłaby Ci spalić tłuszcz jedynie na buzi. Utrata dodatkowych kilogramów wpływa na całe ciało, ponieważ nie ma możliwość, aby tłuszcz spalał się wyłącznie miejscowo. Odpowiednio zbilansowana, zdrowa dieta, siłą rzeczy pozwoli Ci schudnąć na twarzy. Dzięki niej pożegnasz drugi podbródek, okrągłą twarz oraz duże policzki.
Ważne jest, aby Twoje posiłki zawierały odpowiednią ilość składników odżywczych, minerałów i witamin. Sięgaj więc po: warzywa, owoce, chudy nabiał (chude mleko), chude mięso (mięso drobiowe) – bogate w białko oraz pełnoziarniste produkty zbożowe – produkty pełnoziarniste zawierają sporo błonnika (jego spożycie wpływa na perystaltykę jelit, a tym samym wspomaga trawienie).
Może Cię zainteresować: Co wyeliminować z diety żeby schudnąć?
Jeśli chcesz skutecznie schudnąć na twarzy (tak, aby inni dostrzegli zmianę) musisz ograniczyć spożycie węglowodanów prostych – słodycze, jasne pieczywo. Nadmiar cukrów prostych w organizmie może powodować nadwagę, dlatego ograniczenie spożycia węglowodanów prostych jest niezwykle ważne w procesie odchudzania.
W swojej diecie postaw na węglowodany złożone, które wpływają na prawidłową pracę układu pokarmowego, poprawiają perystaltykę jelit oraz regulują poziom cholesterolu we krwi. Głównym źródłem węglowodanów złożonych są kasze, ciemne pieczywo oraz rośliny strączkowe.
Tak jak wspomnieliśmy wcześniej, aby pozbyć się nadmiernej tkanki tłuszczowej na całym ciele, musisz zacząć od wdrożenia prawidłowych nawyków żywieniowych. Ułożenie i przygotowanie odpowiedniej diety, może stanowić nie lada wyzwanie. Dlatego, aby mieć pewność, że to co jesz, nie tylko przyspiesza proces odchudzania, ale także jest odpowiednie dla Twojego organizmu – skorzystaj z pomocy cateringu dietetycznego Pomelo.
Pomelo w swojej ofercie posiada aż 15 różnych diet, m.in. dietę redukcyjną (odchudzającą), dzięki której nadmierna tkanka tłuszczowa będzie jedynie wspomnieniem. Dodatkowo w Pomelo możesz skorzystać z darmowej konsultacji dietetycznej, podczas której dowiesz się, jaka dieta będzie dla Ciebie odpowiednia.
Jeśli chcesz pozbyć się nadprogramowych kilogramów – nie czekaj i zamów swoją dietę od Pomelo, z codzienną dostawą do swojego domu lub pracy.
Bardzo często obrzęk twarzy nie jest wyłącznie wynikiem nadmiaru tłuszczu, ale także gromadzenia się wody w organizmie. Nabrzmiała twarz i nadęte policzki mogą być spowodowane spożywaniem zbyt dużej ilości soli zawartej w posiłkach.
Nadmierne spożycie soli zatrzymuje wodę w organizmie, a to w głównej mierze przekłada się na występowanie obrzęków np. twarzy. Unikaj więc spożywania słonych przekąsek, a sól w posiłkach zastępuj różnego rodzaju ziołami.
To co również wpływa na zmniejszenie opuchlizny, to odpowiednie nawadnianie. Dostarczenie odpowiedniej ilości wody do organizmu powoduje, iż ten nie musi gromadzić jej zapasów w tkankach, a tym samym nasza twarz czy policzki, nie są nabrzmiałe.
Jeśli zastanawiasz się, jak schudnąć z twarzy w pierwszej kolejności zacznij od wykonania pakietu badań. Może się okazać, że okrągła twarz nie jest spowodowana nadmiarem tłuszczu, a po prostu opuchlizną.
Obrzęk twarzy z kolei może być wywołany różnymi czynnikami. Jednym z nich może być stosowanie pewnego rodzaju leków na choroby przewlekłe.
Przy chorobach na tle hormonalnym (niedoczynność i nadczynność tarczycy) twarz staje się nieco bardziej zaokrąglona. Wynika to z zatrzymywania wody w organizmie.
Kolejną przyczyną okrągłej buzi może być: nieleczona alergia, miesiączka czy ciąża.
Aby móc skutecznie schudnąć z twarzy, warto więc zacząć od wizyty u lekarza oraz wykonania dokładnych badań profilaktycznych, które pomogą wykluczyć pewne choroby czy schorzenia, mające wpływ na wygląd naszej twarzy.
W całym procesie zrzucania wagi bardzo ważną rolę odgrywa aktywność fizyczna. Jeśli do zdrowej diety dodasz regularną aktywność fizyczną, w krótkim czasie zauważysz efekty. Odpowiednie ćwiczenia nie tylko poprawiają nasz wygląd, ale także na prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu.
Odchudzanie twarzy warto zatem wzbogacić o jej ćwiczenie – po to, aby wzmocnić mięśnie twarzy oraz ujędrnić skórę. Ćwiczeniami twarzy zniwelujesz podwójny podbródek, wygładzisz zmarszczki, a nawet zredukujesz opuchliznę i cienie pod oczami. Takie ćwiczenia poprawiają krążenie, a to z kolei wpływa na koloryt skóry.
Ćwiczenia te wykonuj codziennie – najlepiej rano. Poświęć na nie kilka minut. Zaletą tych prostych ćwiczeń jest to, że możesz je wykonywać dosłownie wszędzie:
Na to jak wygląda nasza buzia ma wpływ wiele czynników, np. postawa ciała, rozstawienie kości jarzmowych, wielkość czoła, a nawet to, jaką mamy budowę szczęki.
Aby móc schudnąć z twarzy prócz diety i ćwiczeń, warto raz na jakiś czas wykonać jej masaż. Taki zabieg pozwoli na pobudzenie do pracy wszystkich mięśni, a także na zniwelowanie ewentualnych dolegliwości.
Wyróżniamy kilka typów masażu twarzy, natomiast najpopularniejszym jest masaż dłońmi (palcami).
Zanim przystąpisz do masażu, dokładnie oczyść twarz i nałóż swój ulubiony krem lub olejek.
Masaż krok po kroku:
Masaż wykonuj przez ok 10-15 minut, 2-3 razy w tygodniu. Regularne masaże z pewnością wpłyną nie tylko na wyszczuplenie twarzy, ale także na lepszy wygląd twarzy.
Tak jak wspomnieliśmy wcześniej, okrągła buzia nie zawsze jest wynikiem nadmiaru tkanki tłuszczowej. Zanim rozpoczniesz odchudzanie twarzy upewnij się, że to jak wygląda nie jest efektem choroby, przyjmowanych leków czy nadmiaru wody w organizmie. Aby wyszczuplić twarz, czasami wystarczy zmienić pewne nawyki.
Zatem jak schudnąć z twarzy?
Ogranicz spożywanie soli oraz stosowanie używek. To, jak wygląda Twoja buzia, w dużej mierze zależy od stylu życia jaki prowadzisz. Produkty takie jak sól, fast-foody, tłuszcze trans, słodycze czy alkohol, nie tylko wpływają na gromadzenie tłuszczu w organizmie, ale także na zatrzymywanie w nim wody (to z kolei sprzyja pojawianiu się obrzęków).
Nie ma jednej odpowiedzi na pytanie: jak schudnąć z twarzy?
Aby Twoja buzia wyglądała tak, jak tego oczekujesz, musisz kompleksowo zadbać nie tylko o nią, ale i o cały organizm. Zdrowa dieta, regularna aktywność fizyczna, masaże oraz ćwiczenia twarzy to czynności, które z pewnością pozwolą Ci osiągnąć oczekiwane efekty.
Czy można schudnąć wyłącznie z twarzy?
Nie, redukcja tkanki tłuszczowej zawsze następuje równomiernie w całym ciele. Nie istnieją skuteczne metody spalania tłuszczu miejscowo, ale ćwiczenia twarzy mogą pomóc w ujędrnieniu mięśni i poprawie konturów.
Jakie ćwiczenia twarzy najlepiej wyszczuplają owal?
Ćwiczenia takie jak zasysanie policzków, dmuchanie powietrza, wymawianie samogłosek oraz masaże twarzy mogą poprawić jędrność i krążenie, co wpływa na efekt wyszczuplenia.
Czy dieta wpływa na wygląd twarzy?
Tak, zdrowa, zbilansowana dieta redukująca nadwagę oraz ograniczająca spożycie soli i cukrów prostych pomaga zmniejszyć obrzęki i widoczną pulchność twarzy.
Czy zabiegi estetyczne są skuteczne w redukcji tłuszczu z twarzy?
Tak, liposukcja twarzy, lipoliza iniekcyjna oraz masaże drenujące limfatyczne są skutecznymi metodami wspierającymi redukcję tłuszczu, ale powinny być uzupełniane zdrowymi nawykami.
Czy opuchnięcie twarzy zawsze oznacza nadmiar tłuszczu?
Nie, obrzęk twarzy może być wynikiem zatrzymania wody, problemów hormonalnych, stosowania leków lub innych schorzeń. Warto skonsultować się z lekarzem.
Podstawowym elementem budulcowym organizmu człowieka jest właśnie woda. Występuje ona we wszystkich narządach, tkankach i płynach ustrojowych. Bierze czynny udział w procesach metabolicznych, a także transporcie tlenu oraz składników odżywczych. Nie dziwi więc fakt, że woda wspomaga prawidłowe funkcjonowanie naszego organizmu. Dlatego tak ważne, aby znać objawy odwodnienia i za wczasu im zaradzić.
Z treści tego artykułu dowiesz się jakie są objawy odwodnienia organizmu oraz jego skutki.
Odwodnienie organizmu jest to stan, w którym zawartość wody w organizmie spada poniżej wartości niezbędnej do jego prawidłowego funkcjonowania. Innymi słowy, odwodnienie organizmu występuje wtedy, kiedy organizm traci więcej płynów, aniżeli przyjmuje.
Stan odwodnienia organizmu zagraża życiu, a szczególnie niebezpieczne jest dla niemowląt, małych dzieci oraz ludzi starszych. Dzieje się tak dlatego, że dzieci są na etapie budowania swojej odporności, dlatego też dużo częściej zmagają się z takimi dolegliwościami jak biegunka czy wymioty.
Osoby starsze z kolei, ze względu na swój wiek z natury mają mniej wody w organizmie, a dodatkowo stosują leki, które mogą zwiększać ryzyko odwodnienia organizmu.
Przeciętne zapotrzebowanie na wodę wynika z bilansu płynów w organizmie. Codziennie tracimy mniej więcej 2,5 l wody. Najwięcej wody oddajemy wraz z moczem, znacznie mniej przez parowanie skóry, pocenie się, oddychanie czy defekację.
Koniecznie sprawdź: Ile wody pić dziennie? 6 zasad
Dlatego też, aby móc cieszyć się prawidłowym nawodnieniem organizmu wypijaj minimum 2 l wody dziennie! Dzięki temu objawy odwodnienia u Ciebie nie wystąpią!
Odwodnienie organizmu może być także spowodowane niektórymi chorobami, takimi jak:
Odwodnienie organizmu może być następstwem zbyt długiego przebywania na słońcu, zbyt intensywnych ćwiczeń, czy wypicia zbyt dużej ilości alkoholu.
Odwodnienie organizmu możemy podzielić na 3 kategorie (uzależnione od stopnia niedoboru wody):
Objawy odwodnienia organizmu mogą się od siebie różnić w zależności od tego, czy stan odwodnienia jest łagodny czy ciężki. Objawy odwodnienia pojawiają się jeszcze zanim nastąpi całkowite odwodnienie organizmu.
W przypadku łagodnego i umiarkowanego odwodnienia mogą wystąpić następujące objawy:
W przypadku poważniejszego odwodnienia organizmu dodatkowo mogą wystąpić objawy takie jak:
Takie odwonienie jest klasyfikowane jako nagły przypadek medyczny, wymagający natychmiastowej pomocy.
Zazwyczaj do odwodnienia dochodzi na skutek przyjmowania płynów w zbyt małej ilości. Niedobór wody powoduje pogorszenie samopoczucia oraz wystąpienie niektórych z ww. objawów.
Główne przyczyny odwodnienia organizmu to:
Innymi przyczynami odwodnienia organizmu są:
Jak już wiesz odwodnienie to bardzo groźny stan dla organizmu.
W skrajnych przypadkach skutkiem odwodnienia może być leczenie na oddziale intensywnej terapii, a nawet zgon.
Większa utrata wody i elektrolitów powoduje zachwianie równowagi elektrolitowej, co może prowadzić do zmian w rytmie serca, utraty przytomności czy spadku ciśnienia. Mogą także pojawiać się bolesne zaparcia, kłopoty ze wzrokiem czy ciągłe zmęczenie. Poza tym, może dojść do zaburzenia pracy nerek.
Braki płynów w organizmie mogą skutkować tym, iż nie są z niego wydalane (w optymalny sposób) substancje toksyczne, co może prowadzić do zapalenia pęcherza (które z kolei wpływa na częstsze oddawanie moczu).
Długotrwały stan odwodnienia prowadzi do znacznego zgęszczenia krwi, co u osób z problemami układu krążenia może doprowadzić do zawału. Długotrwałe odwodnienie przyczynia się także do powstawania zaburzeń układu nerwowego oraz przyspiesza proces starzenia.
Na skutek odwodnienia mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak:
Jest to nic innego jak zaburzenie gospodarki wodnej organizmu. W przypadku odwodnienia hipertonicznego niedobór wody wpływa na podniesienie molalności płynów ustrojowych. Molalność jest to stężenie rozpuszczonych składników w płynach ustrojowych. Podwyższona molalność to inaczej hipertonia.
Ze względu na występujący deficyt lub nadmiar zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej mogą być albo odwodnieniami albo przewodnieniami organizmu.
Odwodnienia organizmu dzielimy na:
Przyczynami odwodnienia hipertonicznego są:
Najczęstsze objawy:
W tym wypadku leczenie odwodnienia polega głównie na podawaniu płynów hipotonicznych (nie zawierających elektrolitów). Jeśli płyny podawane są doustnie, należy podawać np. wodę lub niesłodzoną herbatę. Jeśli płyny podawane są dożylnie podaje się 0,45% roztwór chlorku sodu. Płynów nie należy uzupełniać zbyt gwałtownie – w przeciwnym wypadku grozi to obrzękami mózgu.
Zalecane spożycie wody może różnić się w zależności od klimatu w jakim się żyje, wieku oraz aktywności fizycznej.
W zapobieganiu dalszej utracie wody pomoże Ci odpowiednio zbilansowana dieta, bogata w produkty zawierające dużą ilość wody. Jeśli chodzi o warzywa, to najwięcej wody zawierają w sobie ogórki, seler naciowy, pomidory, cukinia, sałata, papryka oraz marchew. Jeśli mowa o owocach, to najwięcej wody znajdziesz w arbuzie, truskawkach, melonach, grejpfrutach, brzoskwiniach, pomarańczach, malinach, ananasach czy borówkach.
Pamiętaj, że odpowiednio zbilansowana dieta nie tylko pomoże Ci zapobiec odwodnieniu, ale także dostarczy do organizmu wszystkich substancji odżywczych, niezbędnych do jego prawidłowego funkcjonowania. Aby mieć pewność, że Twój codzienny jadłospis jest nie tylko zdrowy, ale i smaczny – skorzystaj z oferty cateringu dietetycznego Pomelo.
W ofercie Pomelo znajdziesz aż 15 różnych diet, dostosowanych do indywidualnych potrzeb organizmu. Nie zwlekaj i już dziś umów się na konsultację z dietetykiem Pomelo, który pomoże Ci dobrać dietę, najlepszą dla Twojego organizmu!
Badania wykazują, że ludzkie ciało ma wbudowane mechanizmy, które informują nas, kiedy musimy dostarczyć wodę do organizmu. Sygnalizuje nam to za pomocą pewnych objawów, np. bólu głowy, zaczerwienionej cery, zmęczenia czy suchości w jamie ustnej. Obserwacja tego typu symptomów pozwoli nam zadbać o dobre nawodnienie organizmu.
Zapewne niejednokrotnie przekonałeś się, że w natłoku codziennych obowiązków bardzo łatwo zapomnieć o odpowiednim nawodnieniu. Jeśli odczuwasz pragnienie, na bieżąco powinieneś je zaspokajać.
Dobrym sposobem na regularne picie wody w ciągu dnia będzie noszenie ze sobą butelki z wodą – dzięki temu w każdym momencie będziesz mógł zaspokoić pragnienie, a tym samym uzupełnić poziom płynów w organizmie.
Odpowiednie nawodnienie organizmu jest szalenie istotne podczas wykonywania aktywności fizycznej oraz podczas wysokich temperatur. W obydwu tych przypadkach duże ilości wody wytracamy wraz z potem, dlatego też jej poziom w organizmie musi być na bieżąco uzupełniany.
